"สวัสดีค่ะ" เวินจือหนิงยืนดูหน้าเค้กในตู้กระจกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเรียกพนักงานร้าน
"ขอทีรามิสุหนึ่งชิ้น และเค้กชิ้นเล็กมะม่วงมะพร้าวนี่ด้วย"
"ได้ค่ะ" พนักงานจัดใส่ถุงให้ทีละรายการ
ขณะที่เธอกำลังล้วงมือถือจะจ่ายเงิน มือข้างหนึ่งพร้อมมือถือก็ยื่นมาจากข้างหลัง
เสียง "ติ๊ด" ดังขึ้น เจียงจี้เฮ่อยู่ข้างหลังเธอ ชูมือถือให้เครื่องสแกนรหัสจ่ายเงิน
เขาจ่ายเงินให้แล้ว
ยื่นชานมให้เธอ รับถุงที่ใส่เค้กสองชิ้นเล็กไปถือ
รู้งาน รู้กาลเทศะ และสุภาพบุรุษ
เจียงจี้เฮ่มีเรียนตอนค่ำ ตอนแรกกะว่าส่งเวินจือหนิงถึงบ้านแล้วจะกลับมหาวิทยาลัยเลย
แต่เวินเยว่เชิง พี่ชายของเวินจือหนิง โทรมาตามโดยเฉพาะว่า "นายส่งคนถึงบ้านแล้วใช่ไหม"
"ช่วยทำกับข้าวให้น้องกินหน่อย กับข้าวอยู่ในตู้เย็นหมด นายทำอะไรก็ได้ น้องกินทุกอย่างยกเว้นผักชี"
"ไอ้เพื่อน นายใช้ฉันเป็นแม่บ้านรึไง" เขาพูดไปพลาง ก้าวตามเข้าไปในบ้านและเปลี่ยนรองเท้า ภายใต้สายตางุนงงของเวินจือหนิงที่ลงจากรถแล้ว
บ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เจียงจี้เฮ่ก็มาครั้งแรก กวาดตามองแล้วเดินไปครัว
โทนสีนมขาวทั้งหลัง แปดสิบกว่าตารางเมตร เรียบง่ายแต่น่ามองเอามาก
"รบกวนล่ะเพื่อน มาทันเรียนก็ไม่ต้องมาหรอก ยังไงก็ไม่สำคัญนายไม่ต้องเข้าเรียนหรอก กินข้าวที่บ้านกูก็ได้" เวินเยว่เชิงกดวางสายเร็วมาก
เจียงจี้เฮ่เก็บมือถือใส่กระเป๋า ล้างมือในครัวเตรียมเปิดตู้เย็น