“ลูบหมาเหรอเวินจือหนิง?”
ตอนที่เฮ่อวี้เหิงขบริมฝีปากด้วยความหงุดหงิด กำลังจะลุกขึ้น เวินจือหนิงรีบดึงมือกลับ
แล้วโยนกล้องให้เขา “เอาล่ะ เราถ่ายเสร็จแล้ว ของที่นายถ่ายให้เค่อเค่อ”
“ดอกไม้นี้ถ่ายเสร็จฉันก็ไม่เอาแล้ว ว่าจะทิ้งถังขยะอยู่แล้ว เค่อเค่อต้องการก็เอาไปสิ ยังไงเมื่อกี้นายก็อยากได้ดอกไม้มาก”
เวินจือหนิงหยิบดอกไม้ในมือของหลิวอวิ๋นซี ทั้งสองช่อโยนใส่หลวนเค่อเค่ออย่างไม่ใส่ใจ เหมือนกับกำลังทิ้งขยะ
“ไม่ใช่บอกว่าจะพาฉันไปเที่ยวเหรอ? กินข้าวเสร็จก็จะกลับแล้ว?” เวินจือหนิงเตะเฮ่อวี้เหิงหนึ่งที “งั้นฉันไปแล้วนะ”
“แฟนฉันส่งข้อความมา เพิ่งซื้อรถจะมารับฉันน่ะ”
“งั้นเหรอ” เฮ่อวี้เหิงลุกขึ้น “งั้นให้เขาขับมา ฉันจะดูหน่อยว่ารถอะไร”
“พอดีฉันจะพาเธอไปยิงธนู แล้วก็ไปเล่นสกี ดูว่าเธออยากเล่นอะไรก่อน ให้เขาขับรถไปที่นั่นเลย” เฮ่อวี้เหิงยื่นโทรศัพท์ให้เธอดูที่อยู่ของทั้งสองกิจกรรม
“ที่นี่แล้วกัน…” เวินจือหนิงดูที่อยู่ “ยิงธนูดูเหมือนจะใกล้กับเขาหน่อย ให้เขาขับไกลขนาดนั้นทำไมตั้งแต่แรก”
“ไม่รู้ว่านึกว่าเธอเลี้ยงเด็กอยู่” เฮ่อวี้เหิงว่า
เวินจือหนิงตีเขาไปหนึ่งที แล้วคืนโทรศัพท์ให้ “เอาล่ะ งั้นเราไปก่อน นายกับเค่อเค่อ…”
พูดยังไม่ทันจบ เฮ่อวี้เหิงก็สาวเท้าเดินออกไปแล้ว
เวินจือหนิงมองหลวนเค่อเค่อหนึ่งที แล้วก็เดินตามไป
หลิวอวิ๋นซีไปเรียกสองคนที่อยู่ข้างบนและยังไม่ลงมา