ถ้าหลวนเค่อเค่อไม่มาบอก ทั้งสองคนก็คงไม่แยกจากกันเร็วขนาดนี้
“ได้ ยกไอ้ลูกหมาให้ยืม” เวินจือหนิงพูดจบก็หมุนตัวเดินไปหาเพื่อนร่วมงานชายอย่างองอาจ
“เป็นไงบ้าง สนุกไหม” เธอเดินเข้าไปหาคนที่เล่นอยู่คนเดียว
ทั้งที่แฟนก็อยู่ตรงนี้แท้ๆ แต่เธอกลับไปเล่นแนบชิดกับเพื่อนสนิทของเขา จนแฟนของเพื่อนสนิทมา เธอถึงค่อยมาหาเขา
“หนิงหนิง เธอชอบฉันจริงๆ หรือเปล่า” เขาถาม “หรือแค่ใช้ฉันเป็นตัวช่วยเติมสีสันให้ชีวิตคู่?”
เวินจือหนิงสะบัดผม “ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดอะไร”
“ฉันดูออกว่าแฟนของเฮ่อวี้เหิงเป็นศัตรูกับเธอ อาจทำร้ายเธอได้ ระวังตัวด้วย” เขาเพียงพูดเช่นนั้น
“หลังจากคืนนี้ เราก็กลับเป็นเพื่อนกันเถอะ ต่อหน้าคนอื่นฉันจะบอกว่าเธอทิ้งฉัน”
เขาก้มตัวลง น้ำเสียงสบายๆ “คืนนี้ฉันจะช่วยให้เธอพัฒนาความสัมพันธ์กับเขาไปอีกขั้น ให้เขาได้รู้ใจตัวเองเร็วๆ ว่าเขารู้สึกกับเธออย่างไร”
เวินจือหนิงมองเขา แล้วยิ้ม “ดีเลย”
เฮ่อวี้เหิงคอยจับตามองทิศทางนี้ตลอด ไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไร แต่เห็นเวินจือหนิงยิ้มหวานให้อีกฝ่าย แววตาพลันฉายแววไม่พอใจ
“พี่เฮ่อ อันนี้จับยังไง” หลวนเค่อเค่อยังถามเขาอยู่ “ไม่งั้นพี่ยืนข้างหลังแล้วจับมือสอนหนูทีละขั้นเลยไหม”
“เล่นไม่เป็นก็อย่าเล่น” เขาพูดเสียงแข็ง “อย่าดันทุรังในสิ่งที่ตัวเองไม่ถนัดให้ขายหน้า”
หลวนเค่อเค่อชะงักค้าง ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเดือดดาลขนาดนี้ขึ้นมากะทันหัน