เวินจือหนิงยิ้มหวาน ลักยิ้มตื้น ๆ อาบรอยยิ้ม เอ่ยว่า "ขอบคุณค่ะ"
เฮ่อวี้เหิงรู้ว่าเธอพูดกับพนักงานเสิร์ฟ
แต่หลวนเค่อเค่อคิดว่าเธอพูดกับเฮ่อวี้เหิง คิดว่าเฮ่อวี้เหิงให้ดอกไม้ตัวเอง มือที่ยื่นออก ความยินดีที่พ่วงมา กลับเย็นเยียบขึ้นมาทันใด
"เธอยื่นมือมาทำไม" หลิวอวิ๋นซีถาม "อย่าบอกนะว่าเธอก็อยากได้"
"อยากได้ก็ซื้อเองสิ ยังจะหวังให้พี่เหิงซื้อให้อีก เห็นแก่เงินจริง"
พนักงานเสิร์ฟยืนรอครู่หนึ่ง ไม่ได้ยินหลวนเค่อเค่อบอกว่าชอบและอยากซื้อสักดอก ก็ผิดหวังเดินจากไป
"แล้วทำไมหนิงหนิงถึงได้ล่ะ" หลวนเค่อเค่อมองเฮ่อวี้เหิง
"ฉันใช้ถ่ายรูป ไอ้ลูกหมาก็ซื้อให้ ฉันไม่เหมือนพวกเธอผู้หญิงที่ใส่ใจพิธีรีตองแบบคู่รักส่งดอกไม้ให้กัน" เวินจือหนิงยิ้มมองเฮ่อวี้เหิง
"แฟนนายเหมือนอยากได้จริง ๆ นะ อาจทั้งชีวิตไม่เคยได้รับเลยก็ได้ งั้นนายก็ซื้อให้สักดอกสิ"
"ไม่มีเงินเหลือเฟือ" เฮ่อวี้เหิงปฏิเสธ
"อ้อใช่" เวินจือหนิงนึกอะไรขึ้นได้ ให้หลิวอวิ๋นซีวางดอกไม้ไว้ก่อน แล้วพูด "การ์ดใบนั้นนายเอาให้เขาเถอะเค่อเค่อ ตอนนี้เขาเป็นแฟนนายแล้ว ใช้เงินนายได้แล้วนะ"
พูดพลาง มือคลำจากใต้เขาเพื่อล้วงเข้าไปในกระเป๋า จะหยิบการ์ดออกมา
ไม่รู้ว่าคลำโดนตรงไหน เป็นก้อนใหญ่มาก ลูกกระเดือกของเฮ่อวี้เหิงเลื่อนขึ้นลง เขากดมือเธอไว้
"หาอะไรไม่เป็นแล้วยังมายุ่ง" เสียงเขาแหบเล็กน้อย หยิบการ์ดจากกระเป๋าออกมา วางบนโต๊ะ