เช้าวันรุ่งขึ้น เวินจือหนิงเหลือบมองข้อความที่หลวนเค่อเค่อส่งมา ไม่ตอบกลับ แล้วกดโทรหาเฮ่อวี้เหิง
"ไอ้เฮ่อหมา อยู่ไหน?" เธอถาม
"บริษัทหยุด นอนอยู่บ้าน นายปลุกฉันตื่น" เสียงเฮ่อวี้เหิงยังเจือความงัวเงียเซื่องซึมของคนเพิ่งตื่น
"อย่านอนต่อเลย ฉันเรียกแท็กซี่ไม่ได้ นายมาส่งฉันที่บริษัทก่อน" เวินจือหนิงบอก "ให้นายได้ออกกำลังตอนเช้าไง รีบขอบคุณฉันมา"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ถอนหายใจอย่างจนใจ "เวินจือหนิง ฉันเป็นหนี้นายหรือไง ฉันเป็นคนขับรถให้นายรึ?"
"นายเป็นลูกชายสุดที่รักของฉันไง มาเร็วๆ" เสียงเธอเจือรอยยิ้ม
เฮ่อวี้เหิงอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก อารมณ์ถูกปลุกเร้าตั้งแต่เช้าตรู่ แล้วลุกจากเตียง
สายยังต่ออยู่
"พร้อมยัง?"
"แปรงฟันอยู่"
"..."
"พร้อมยัง?"
"เปลี่ยนเสื้อผ้า"
"..."
"พร้อมยัง?"
"โวยวายอีกก็ไม่ไปแล้ว เชื่อไหม?"
"ฉันเชื่อว่านายใส่รองเท้าเสร็จแล้ว เพราะได้ยินเสียงเปิดประตู" เวินจือหนิงได้ใจ
เฮ่อวี้เหิงหัวเราะเบา "ฉลาดเกินหน้าไปแล้ว"
"จริงไหม?" เธอยังรบเร้าให้เขาตอบให้ชัดๆ
"จริง" เขาตอบ
ขับรถมุ่งหน้ามาถึงวิลล่าตลอดทาง เฮ่อวี้เหิงหันมามองเธอ คิดว่าเธอจะเปิดประตูด้านคนนั่งข้างคนขับเหมือนเดิม
กลับเห็นเธอเดินไปนั่งเบาะหลัง
"คิดว่าฉันเป็นคนขับรถจริงๆ รึ?" เขาหงุดหงิดเล็กน้อย
"ตำแหน่งนั้นเค่อเค่อนั่งมาแล้ว ฉันไม่อยากนั่ง เดี๋ยวนางเข้าใจผิดยุ่งยาก"