หูของเวินจือหนิงแดงขึ้นเล็กน้อย “ไม่รู้จักยางอาย พูดเหลวไหลอะไรน่ะ ระวังเค่อเค่อเข้าใจผิด”
“ฉันพูดถึงบุหรี่ เธอคิดไปเองต่างหาก” เขาลากเสียงยาว ริมฝีปากโค้งยิ้ม
ทั้งสองหยอกล้อกันอีกครั้ง เวินจือหนิงลืมไปชั่วคราวว่าหลวนเค่อเค่อยังดื่มเหล้าอยู่
กระทั่งหลวนเค่อเค่อทนไม่ไหวส่งเสียง “แหวะ” ทรุดลงข้างโต๊ะ ประคองร่างไว้ เวินจือหนิงถึงได้มองไปที่เธอ
หล่อนรีบลุกขึ้นยืนตรงหน้าหลวนเค่อเค่อ โน้มตัวจะพยุง “เค่อเค่อ เธอไม่เป็นไรนะ”
“ถ้าดื่มไม่ไหวก็อย่าฝืน”
หลวนเค่อเค่อปัดมือหล่อนออก เงยหน้าจ้อง “หยุดเสแสร้งได้แล้ว ตอนฉันดื่มก่อนหน้านี้ทำไมไม่เห็นเธอช่วยฉัน”
“คุยกับพี่เหิงสนุกมากเลยใช่ไหม มีคนคอยเชิดชูให้คงภูมิใจน่าดู”
ไม่คิดว่าเธอจะพูดเช่นนี้ เวินจือหนิงตะลึงแข็งอยู่กับที่ “เค่อเค่อ เธอคิดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง ฉันถือว่าเธอเป็นเพื่อนตลอด และอยากให้เธอกับไอ้เฮ่อหมาได้ลงเอยกัน”
หลิวอวิ๋นซีและอีกสองคนทนไม่ไหว เอ่ยด่าหลวนเค่อเค่ออย่างฉุนเฉียว
“น่าขยะแขยง รู้จักแต่รังแกพี่หนิงของพวกเราใช่ไหม”
“เธอรังแกพี่หนิงก่อน พวกเราถึงสั่งสอนเธอด้วยการให้เธอดื่ม นี่เธอกลับโยนความผิดให้พี่หนิงได้”
“ถ้าไม่ใช่เพราะหนิงหนิงบอกว่าอยากเป็นเพื่อนกับเธอ และอยากให้พี่เหิงเข้ากับเธอได้ พวกเราไม่ต้อนรับเธอให้มาเข้ากลุ่มหรอก ครั้งนี้ก็เหมือนกัน เธอแทรกตัวเข้ามาเอง”
ผู้คนในบาร์เบียดเสียดกันเข้ามาดู เริ่มซุบซิบกันตามคำพูดของหลิวอวิ๋นซีและอีกสองคน รวมถึงท่าทีก่อนหน้านี้ของหลวนเค่อเค่อ