เวินจือหนิงไปติวที่บ้านเพื่อนร่วมคอร์สติวด้วยกัน ทบทวนบทเรียน ถกเถียงกันไปมา แล้วก็กินข้าวฟรีอีกมื้อ เธอเตรียมตัวกลับบ้าน
"อาซ้อ อาหารที่อาซ้อทำอร่อยมากเลยนะคะ หนูไปก่อนนะคะ~" เวินจือหนิงพูดจาอ่อนหวานพลางเปลี่ยนรองเท้าที่ตรงระเบียงทางเข้า
"งั้นหนิงหนิงคราวหน้ามาอีกนะ คราวหน้าพวกเธอเรียนพิเศษเสร็จก็มาบ้านอาซ้อกินข้าวด้วยกันเลย" อาซ้อพูดอย่างดีใจ ท่าทางพึงพอใจในตัวเธอมาก
"ค่ะ งั้นหนูไปก่อนนะคะ" เวินจือหนิงโบกมือ แล้วเปิดประตูออกไป
"จ้ะๆๆ อ้อ..." อาซ้อกำลังจะเรียกลูกชายให้ไปส่ง แต่คนที่ยืนอยู่ข้างหลังอาซ้อมาเมื่อครู่ กลับรีบเปลี่ยนรองเท้าแล้วตามเวินจือหนิงออกจากบ้านไปเสียแล้ว
อาซ้อรู้สึกปลาบปลื้มใจ
เวินจือหนิงนั่งแท็กซี่กลับถึงบ้าน ก็ได้ยินเสียงเวินเยว่เชิงดังมาจากข้างใน
เขาก็เพิ่งกลับมาได้ไม่นานเหมือนกัน
"ถ้วยรางวัลที่เราเพิ่งชนะมาเหรอ? ไม่เป็นไร อยากให้ก็ให้ไปสิ แฟนนายชอบก็เอาไปเลย" เวินเยว่เชิงพูดอย่างไม่ยี่หระ
เวินจือหนิงผลักประตูเดินเข้ามา
เวินเยว่เชิงวางสายโทรศัพท์พอดี "กลับมาแล้ว เดี๋ยวพี่ทำอาหารให้นะ"
พ่อแม่ของทั้งคู่เพิ่งหย่ากันไปไม่นานนี้ ต่างฝ่ายต่างก็สร้างครอบครัวใหม่
ทั้งที่เป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเวินจือหนิง แต่พวกเขากลับหย่ากัน