มู่เมิ่งหานถูกปล่อยออกมาแล้ว
หลังถูกกักบริเวณสองวัน ในสภาพแวดล้อมที่เงียบเหงา เธอก็สงบเสงี่ยมขึ้นมาก
คนใช้จะเรียกเธอว่า "คุณมู่" อย่างสุภาพ ตราบใดที่เธอไม่สร้างเรื่อง อยู่ในตระกูลเวินก็อยู่ได้อย่างแน่นอน รับประกันว่าไร้กังวล
มู่เมิ่งหานเอ่ยปากขึ้นในวันที่สอง "ฉันอยากเปลี่ยนห้อง"
"พี่สาวอยากอยู่ที่ไหนคะ?" เวินจือหนิงถาม "เลือกได้ตามใจพี่เลยนะคะ"
มู่เมิ่งหานเพียงยิ้มให้เธอ แล้วพาเธอขึ้นไปชั้นบน เดินผ่านห้องทีละห้อง สุดท้ายหยุดอยู่หน้าประตูห้องของเวินจือหนิง
ดูออกว่าเวินจือหนิงเป็นที่รักที่สุดในบ้าน สไตล์ห้องก็เป็นไปตามความชอบของเธอ สีชมพูสดใส ราวกับฝันและงดงาม
ห้องใหญ่เบ้อเริ่ม มู่เมิ่งหานหยุดอยู่ตรงนั้นแล้วขยับไปไหนไม่ได้
นี่คือห้องของเธอ เป็นของเธอ
ไม่ใช่ของเวินจือหนิง
{ดูท่าพี่สาวจะชอบห้องของฉัน ฉันยกให้พี่นะ}
เวินจือหนิงเห็นว่ามู่เมิ่งหานชอบ กำลังจะเอ่ยปาก เวินชิงหลานก็พูดขึ้นว่า "เปลี่ยนห้องเถอะ ห้องนี้หนิงหนิงอยู่"
"แต่ฉันก็ชอบห้องนี้มากนะ พี่ใหญ่" มู่เมิ่งหานเลียนแบบน้ำเสียงของเวินจือหนิง ออดอ้อน
เวินจือหนิงถามเบาๆ พร้อมเสียงสะอื้น "พี่สาวเรียกเขาว่าอะไรนะ?"
"ก็พี่ใหญ่ไง" มู่เมิ่งหานว่า "เขาเป็นพี่ใหญ่ของฉัน ฉันเรียกเขาก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ?"