"แต่เธอไม่ยอมกินข้าวเลย" เวินจือหนิงเป็นกังวล
"ก็ปล่อยให้อดตายไป เราประกาศออกไปว่าเธอไปเมืองนอก ด้วยอิทธิพลของตระกูลเวิน ใครจะกล้าตรวจสอบเรื่องนี้" เวินชิงหลานน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความผันผวน แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดัน
เวินจือหนิงมองไปที่เขา
นี่คือพระเอกของโลกนี้
หลังจากคุณหนูตัวจริงกลับบ้าน ความรู้สึกของทั้งคู่ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องจำกัดด้วยสถานะ จึงเก็บงำความรู้สึกที่มีต่อกัน ภายหลังจึงค้นพบว่า เวินชิงหลานไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลเวิน
เวินชิงหลานเป็นลูกของเพื่อนคุณชายเวิน หลังจากพ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เวินชิงหลานก็ถูกรับมาเลี้ยงดู กลัวว่าเด็กจะรู้สึกแปลกแยก จึงไม่เคยบอกเรื่องนี้
"มองฉันทำไม?" เวินชิงหลานลดเสียงลง "คิดว่าฉันโหดร้ายเหรอ?"
"เปล่า" เวินจือหนิงตอบ
{แค่มองไปก็ยิ่งรู้สึกว่าพี่ใหญ่หล่อมาก ไม่แปลกใจเลยที่สาว ๆ มากมายอยากแต่งงานกับพี่ใหญ่ เมื่อกี้พี่ใหญ่พูดได้ดีงามทรงพลัง หนูก็อยากแต่งด้วยเหมือนกัน}
มองดูเวินจือหนิงก้มหน้าลงอย่างเขินอาย เวินชิงหลานหัวใจเต้นผิดจังหวะ
เขาไม่พูดอะไร ประคองใบหน้าเธอขึ้นสบตา จ้องมองเธอไม่วางตา หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ลมหายใจเริ่มรวนเร
เมื่อกี้หนิงหนิงคิดจะแต่งงานกับเขาอย่างนั้นหรือ?
พอคิดถึงคำถามนี้ เวินชิงหลานก็ไม่อาจควบคุมความสั่นไหวในใจได้ ดวงตาเต็มไปด้วยอารมณ์แปลกประหลาด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เวินจือหนิงดึงมือข้างหนึ่งของเขามาวางบนใบหน้าแนบอิงด้วยท่าทีพึ่งพิง "พี่ใหญ่มองหนูแบบนี้ทำไม?"
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ปลายนิ้วถูปัดเบา ๆ ที่แก้มขาวเนียนของเธอ "หนิงหนิงน่ารัก"