เวินจือหนิงตอบตกลงแน่นอน
คืนนั้นนางก็กอดหมอนไปที่ห้องนอนของเวินฉีเซิง
เขามีความสุขมาก คุยกับนางไปมา จู่ๆ ก็พูดถึงเรื่องนักเลงคอม
"เรื่องที่พี่ใหญ่สั่งไว้ก่อนหน้านี้ ข้าสืบได้แล้ว แต่พบแค่ว่าคนที่แพร่งพรายข่าวคราวครอบครัวเราออกไปคนแรกเป็นนักข่าว พี่สองไปหาตัว เขาก็หนีไปก่อน ข้าไม่รู้จะติดตามเขาเจอได้ยังไง"
"นี่มันง่ายจะตาย" เวินจือหนิงบอกโค้ดหนึ่งให้เขาโดยตรง
"โค้ดนี้ ไม่มีใครที่เจ้าหาตัวไม่เจอ ขอแค่เขาพกมือถือไว้กับตัว"
"หนิงหนิงเก่งกว่าข้าอีก" เวินฉีเซิงมองนางด้วยความเลื่อมใสยิ่ง
เวินจือหนิงกำลังยิ้มอย่างเบิกบาน จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ เอามือปิดปาก
{เมื่อกี้ข้าหลุดปากบอกพี่สามไปหรือเปล่า? ถ้าอย่างนั้นก็เท่ากับให้พี่สามรู้ว่าข้าก็รู้เรื่องซอฟต์แวร์นักเลงคอมนิดหน่อยน่ะสิ}
ขณะนางกำลังหงุดหงิดใจ เวินฉีเซิงก็แก้ต่างให้นางก่อน "หนิงหนิงต้องดูพี่ใช้อยู่บ่อยๆ เลยคิดอยากฝึกบ้างแน่ๆ"
"อืม" เวินจือหนิงรีบพยักหน้า "ข้าแค่ฝึกนิดหน่อย ไม่ได้ออนไลน์ไปรู้จักเพื่อนนักเลงคอมใหม่ๆ หรอกนะ ข้าเป็นแค่มือใหม่"
เวินฉีเซิงคลี่ยิ้ม ยื่นนิ้วออกมาจิ้มลักยิ้มของนาง
หนิงหนิงโกหกไม่เป็นเสียจริง
ไอ้มู่เมิ่งหานนั่น ขโมยบัญชีของหนิงหนิงไป แล้วยังแกล้งทำดีกับเขาในฐานะหนิงหนิง น่าสะอิดสะเอียนนัก
เวินจือหนิงฉีกยิ้มตาหยีมองเขา
แค่ขโมยคราบนักเลงคอมของนางเอกก็ง่ายนิดเดียว อยากโค้ดอะไรยังไม่รู้แจ้ง นางก็ใช้คาถาตามสัญญาณเน็ตไปหานักเลงคอมที่เก่งกาจหน่อย แล้วขโมยมาได้ตรงๆ
ดึกมากแล้ว เวินฉีเซิงก็ไม่กล้าเกาะแกะนางคุยต่อ กอดนางกล่อมอย่างอ่อนโยนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นทั้งคู่ก็เข้าสู่ห้วงนิทรา
อันที่จริงเรื่องนี้ ฮูหยินเวินก็เคยว่าลูกชายทั้งสาม
โตกันป่านนี้แล้ว จะมัวนอนกอดหนิงหนิงเตียงเดียวกันตลอดไม่ได้
แต่พวกเขากลับเห็นว่าไม่เห็นเป็นไร โดยเฉพาะเวินชิงหลาน มีครั้งหนึ่งถึงขั้นต่อหน้าผู้ใหญ่ อุ้มเวินจือหนิงที่กำลังง่วงงุนขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน ตบหลังกล่อมจนหลับไป
เวินเฉิงเหยียนกับเวินฉีเซิงไม่ทำถึงขั้นนั้นแน่