“นี่คือเจ้าของร้านคนนั้น...” เคอกุยตู้ยังพูดไม่ทันจบ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ทำให้เขาหายใจไม่ออกพุ่งเข้ามา
เขารีบดึงเวินจือหนิงหลบ
เกิงอันจี๋ที่พุ่งเข้าใส่เขาไม่เคยคิดจะหยุดเลยแม้แต่น้อย เอาแต่คิดจะซบลงในอ้อมแขนของเคอกุยตู้
พอถูกหลบแบบนี้ เกิงอันจี๋ก็จ้องเขม็งด้วยดวงตาเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความตกใจไปยังคนสองคนที่อยู่ห่างจากเธอเพียงนิดเดียว
ร่างของเธอกำลังจะเอียงล้มลงกับพื้น เธอรีบกางมือออกอย่างลนลาน โบกพัดไปทางเคอกุยตู้
อยากให้เขาดึงเธอไว้
เคอกุยตู้กลับเตะเข้าไปที่หลังของเธอซ้ำอีกหนึ่งที กลัวว่าเธอจะไม่ล้มลงพื้น
ยังกลัวว่าเธอจะลุกขึ้นมาอีก เลยเรียก รปภ. สองคนนั้นมา
“เหยียบเธอไว้เลย คนละหนึ่งทีหรือสองทีก็ได้” เขาพูดอย่างเอาจริงเอาจัง พลางโอนเงินให้พวกเขาก้อนหนึ่ง
“กุยตู้” เวินจือหนิงเรียกเขา “อย่าเล่นเลย ต้องไปได้แล้ว”
“พี่ชายกุยตู้~” เกิงอันจี๋ที่นอนอยู่บนพื้นยื่นมือออกมา มองตาปริบ ๆ ขณะที่เคอกุยตู้กับเวินจือหนิงขึ้นรถออกไป
“พี่ชายกุยตู้~”
เสียงนี้เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และความขมขื่น
“งั้นเราติดต่อกันทางวีแชทนะ! พี่ชายกุยตู้!”
รปภ.โทรแจ้งตำรวจ พอเกิงอันจี๋ไม่เห็นเคอกุยตู้แล้ว เธอก็สงบลงแล้วออกไปจากที่นี่
“เมื่อไหร่หล่อนได้แอดฉัน?” ในรถ เคอกุยตู้ถามด้วยความตกตะลึงอย่างยิ่ง พลางหยิบมือถือของตัวเองคืนมาจากมือของเวินจือหนิง
“คนไหนคือหล่อน?” เขาหันไปถามเวินจือหนิง “รีบลบหล่อนให้ฉันที”
“ชื่อในรายชื่อคือช่างภาพเกิงอันจี๋” เวินจือหนิงบอก “เมื่อคืนคุณเอามือถือให้ฉัน หล่อนได้ไอดีวีแชทมาจากไหนก็ไม่รู้ เลยแอดคุณมา”