“พี่เหิงกับพี่หนิงนี่นา!” กานเหว่ยเยี่ยนปรบมือเชียร์
เวินจือหนิงยิ้มแล้วหันไปมองหลวนเค่อเค่อ “เค่อเค่อ ไม่ว่าอะไรใช่ไหม ฉันแค่จูบกับเพื่อนสนิท ไม่งั้นเดี๋ยวโดนหาว่าเล่นไม่ได้”
หลวนเค่อเค่อมองเฮ่อวี้เหิงอย่างน้อยใจ แต่กลับเห็นเขาไม่ปริปาก แถมดูพร้อมจะให้ความร่วมมือกับเวินจือหนิงสุดๆ
“ไม่ว่า” เธอตอบเสียงเบา
จะว่าได้ยังไงล่ะ เฮ่อวี้เหิงยังไม่ว่าอะไรเลย เธอไม่กล้าซ้ำรอยคราวนั้นที่บาร์อีก
เฮ่อวี้เหิงจ้องมองเวินจือหนิงเขม็ง มองเธอคร่อมขึ้นบนตัก หันหน้าเข้าหากันอย่างนี้ ปลายยิ้มยกขึ้น ปัดปอยผมอ้อมเก็บหลังใบหูให้เธอ มือโอบเอวดึงให้แนบชิดเขายิ่งขึ้น
“ขอบใจฉันซะ” เขาว่า
เวินจือหนิงแค่นเสียง ก่อนจะงับปากเขาเข้าให้
เฮ่อวี้เหิงดันปลายลิ้นดุนฟันเธอ เธอก็เลยตัวอ่อนยวบ ฟันร่นหลบ ถูกเขาลากเลียริมฝีปากช้าๆ จนทั่ว ค่อยล่วงเข้าไปข้างใน
เธออ้าปากขึ้นน้อยๆ ยอมให้เขารุกล้ำเข้าไป
เฮ่อวี้เหิงรัดเธอแน่น จูบริมฝีปากเธอ พัวพันกับลิ้นเธออย่างแนบแน่น
ลมหายใจของทั้งคู่พันเกลียวกัน เกิดเสียงจูบสุดยั่วยวน เวินจือหนิงคร่อมบนตักเขา
เวลายังไม่หมด ทั้งคู่เหมือนจะแยกจากกันไม่ไหว เฮ่อวี้เหิงมือหนึ่งกดท้ายทอยเธอ อีกมือบีบเคล้นเอวคอดกิ่วที่โอบรอบได้ด้วยสองมือของเธอ
ภายใต้กระโปรงรัดแน่น เขาดันเข้า...
เสียงครางที่เล็ดลอดจากคอทั้งคู่ ถูกปิดผนึกไว้แน่นสนิทด้วยริมฝีปากและฟันของพวกเขา