“นายไม่รู้เหรอ?” เจียงจี้เฮ่แปลกใจ “ก็ไอ้หมอนั่นที่เคยเรียนพิเศษกับหนิงหนิงมาตลอดไง”
เวินเยว่เชิงได้ฟังก็ลุกพรวด “เป็นไอ้เด็กเวรนั่นได้ไง ไปอยู่เมือง B แล้วยังจะตามเกาะแกะน้องสาวฉันอีก”
“พวกเขาออกไปกันตอนไหน?”
“ไม่ได้ถามละเอียด แต่คงอีกไม่นานแล้วมั้ง” เจียงจี้เฮ่ยักไหล่ “น่าจะมารับหนิงหนิงที่หน้าโรงเรียน”
“เฒ่าเจียง นายบอกมาได้ทันใจมาก” เวินเยว่เชิงซาบซึ้งยิ่งนัก
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังระแวงเขาอยู่เลย กลัวเขามายุ่งกับหนิงหนิง แต่ตอนนี้กลับดีต่อกันอีกแล้ว
เจียงจี้เฮ่แหงนหน้ามองฟ้า กลั้นยิ้ม
เมื่อมีเป้าหมายใหม่ เวินเยว่เชิงตบไหล่เจียงจี้เฮ่อย่างรู้บุญคุณ “ฉันไปก่อนละนะ บริษัทนายจัดการเองแล้วกัน”
“ไปเหอะ”
“เพื่อนซี้ เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องนี้เสร็จจะเลี้ยงข้าวนาย!” เวินเยว่เชิงพุ่งพรวดออกไป เสียงดังลั่น
พนักงานต้อนรับเหวอไปหมด
เจียงจี้เฮ่เดินตรงมา เคาะโต๊ะหน้าเคาน์เตอร์ “มีเรื่องก็โทรเรียกหรงจิ่งซั่วหรือเซวียเผิง พวกมันสองคน 520 โสดว่าง”
พนักงานต้อนรับได้แต่พยักหน้างง ๆ
พอเห็นเจียงจี้เฮ่ก็จากไป เธอเกาหัวแกรกๆ
“แปลกนะ ท่านหรงบอกว่าท่านเจียงเพิ่งเลิกกับแฟนไม่ใช่เหรอ เขาก็โสดไม่ใช่รึไง”
เจียงจี้เฮ่ขับรถกลับมาจอดใกล้โรงเรียน เห็นเวินเยว่เชิงยืนรอไอ้หมอนั่นอยู่ที่หน้าโรงเรียนแล้ว
เขาเคาะพวงมาลัยพลางรอเหมือนกับเธอ
เหลือบไปเห็นคนคนหนึ่งเดินผ่านข้างรถ มุ่งหน้าไปทางโรงเรียน