เขากุมนิ้วนั้นไว้ มองดูปฏิกิริยาของเธอ จากนั้นค่อย ๆ ใช้มือทั้งข้างโอบกุม จูงพาเธอออกจากโรงภาพยนตร์
เวินจือหนิงดูเหมือนไม่ค่อยชิน ดึงมือกลับเล็กน้อย ก็ได้ยินเขาพูดว่า "อยู่นิ่ง ๆ หนิงหนิง มือยังเปียกอยู่เลย"
"ก็พี่นั่นแหละอมนานเกิน"
มือที่กุมเธอแน่นขึ้นอีกหลายส่วน
"พี่ชายทำแบบนี้กับพี่สาวด้วยเหรอ พาเธอไปดูหนัง ทำเรื่องแบบนี้?" เวินจือหนิงถามขึ้นมากลางคัน
"ไม่เคย" เจียงจี้เฮ่ตอบ
"แล้วทำไมพี่ชายถึงคบกับพี่สาวล่ะ คนรักกันก็ต้องทำแบบนี้กันทั้งนั้น" เวินจือหนิงว่า
"หนิงหนิงพูดถูก นี่เป็นเรื่องที่คนรักกันควรทำจริง ๆ" สายตาเขาจับจ้องบนใบหน้าเธอ ในแววตาคลาคล่ำด้วยเกลียวคลื่น เหมือนเงียบเชียบจะกลืนกินเธอ
"แต่ตอนนั้นที่ผมตกลงคบกับเธอ ก็แค่อยากรู้น่ะว่าความรักมันรู้สึกยังไง เป็นการทดลอง"
ตอนเจียงจี้เฮ่เข้าเรียนปีหนึ่ง จดหมายรักกับคำสารภาพมากมายนับไม่ถ้วน
ที่จริงแล้ว คนที่ตอแยได้น่ารำคาญที่สุดคือเย่ไป๋ฉิง
เธอเชื่อว่าเธอสามารถทำให้เจียงจี้เฮ่ใจอ่อนได้ ทุกวันทำเป็นซาบซึ้งเองเอาอาหารเช้ามาให้ บอกเป็นนัยว่าโอนเงินคืนมาให้ก็พอ
ไม่ใช่แค่โยนจดหมายรักทิ้งหมด เวลาเห็นผู้หญิงคนอื่นเข้าใกล้เขามากไป เธอก็จะทำตัวเป็น "ตัวจริง" ไล่คนอื่นไป
สุดท้าย เย่ไป๋ฉิงยังไปโพสต์บนกำแพงสารภาพบอกรักว่า ขอเชิญเพื่อนนักศึกษาทุกคนมาที่สนามกีฬาดูเธอสารภาพรักกับเจียงจี้เฮ่