“ไม่มีนี่คะ” เวินจือหนิงส่ายหน้า “นี่ไม่สั้นเลยนะ”
เวินชิงหลานทำได้เพียงกลืนคำพูดที่อยากจะพูดกลับลงคอ ช่วยซักเสื้อผ้าให้เธอรวมถึงชุดชั้นในด้วย จากนั้นถึงได้ไปอาบน้ำในห้องน้ำของห้องเธอ
เวินจือหนิงกินบะหมี่ไปครึ่งหนึ่งที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่างแล้วขึ้นมาอีกครั้ง บังเอิญเจอเวินชิงหลานที่ออกจากห้องน้ำทั้งตัวเปลือยเปล่า
“ว้าว ดี... ” เธอเบิกตากลมโตจ้องมอง
ภายใต้การจ้องมองและคำพูดของเธอ...
เห็นได้อย่างชัดเจน
เวินชิงหลานอยากไปตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อผ้า
เวินจือหนิงมีห้องแต่งตัว ในห้องนอนมีตู้เสื้อผ้า เอาไว้ใส่เสื้อผ้าของพี่ชายสามคนโดยเฉพาะ แม้กระทั่งชุดนอน
เพราะเวินจือหนิงไม่ชินกับการนอนคนเดียว เพราะฉะนั้นทุกคืนจะหาพี่ชายสักคนมานอนด้วยตามอำเภอใจ
แต่เวินจือหนิงกลับคว้าไว้
“หนิงหนิง” เขาชะงักนิ่ง หายใจก็ขาดห้วงไปหลายจังหวะ “หนิงหนิง แบบนี้ไม่ได้”
“เชื่อฟังสิ ลงไปกินบะหมี่”
เห็นเวินจือหนิงกำลังจะย่อตัวลง เวินชิงหลานดึงเธอไว้ “คือลงไปกินข้าว”
เวินจือหนิงก็แค่แหย่เขาเล่น จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง
...
คนที่ในสายตาคนนอกสูงส่งอย่างยิ่ง ณ ตอนนี้แหงนศีรษะขึ้น ลูกกระเดือกเลื่อนขึ้นลง กล้ามเนื้ออกช่วงบนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างมีพลัง กล้ามเนื้อแขนก็พองฟูเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ไม่รู้ว่าเป็นเหงื่อหรือหยดน้ำหลังจากอาบน้ำ ไหลจากหน้าผากลงมาบนกล้ามท้องของเขา