สมองของเวินเยว่เชิง มันจะไปคิดแย่งมือถือได้ยังไง ต้องมีคนสอนเขาแน่ๆ
เวินจือหนิงใจเต้นระส่ำ ไม่รู้ว่าสถานการณ์นี้คืออะไรกันแน่
คู่หูยื่นช่อดอกไม้นั่นให้เวินจือหนิง "หนิงหนิง พรุ่งนี้ผมมาหาใหม่นะ"
และพรุ่งนี้ก็คือวัน 521
เวินจือหนิงรับคำ สายตายังตามเขาอยู่ แต่ไม่นานก็ถูกเจียงจี้เฮ่ดึงตัวให้หันมาเบาๆ
"หนิงหนิง" เขากุมมือเธอไว้พลางสั่นเทา ในแววตาเจือความเปราะบาง "เธอชอบเขาเหรอ?"
เขาจ้องริมฝีปากเธอไม่วางตา
แค่คิดว่าจะได้ยินคำว่า 'ใช่' จากปากเธอ หัวใจก็เหมือนถูกเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทง ปวดร้าวจนทนไม่ไหว
เวินจือหนิงครุ่นคิด ตอบอย่างคลุมเครือ: "ฉันรู้จักเขามาก่อนรู้จักพี่อีกนะ"
"แต่ความรักมันไม่เกี่ยวกับว่าใครมาก่อนมาหลัง ใช่ไหม?" เขากดอารมณ์หวั่นไหวและหึงหวงนั้นไว้ ฝืนทำเสียงนุ่มนวลบอกเธอ
"พี่จะพูดแบบนั้นก็ไม่ผิดหรอก" เวินจือหนิงพยักหน้า
"งั้นหนิงหนิง เธอชอบพี่ไหม?" เขาถามพลางเสียงสั่น จ้องเธอเขม็ง
"ชอบสิ" เวินจือหนิงว่า
"ไม่ใช่แบบที่ชอบพี่ชายน่ะ" เจียงจี้เฮ่ปัดปอยผมปรกหน้าเธอไปทัดหลังใบหู ไม่อาจเก็บงำความรักที่มีต่อเธอได้อีก
"พี่ไม่อยากรอแล้ว หนิงหนิง"
"พี่เองก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่" เสียงเจียงจี้เฮ่ค่อนข้างเบา เหมือนกำลังหวนคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดกับเธอ
"แต่ตอนที่พี่รู้ตัวว่าชอบหนิงหนิง พี่รู้สึกว่าตัวเองมันเลวทรามชะมัด"
เขาจึงเก็บงำ อดกลั้น รอจนเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้