“อืม” เจียงจี้เฮ่ไม่ใส่ใจ “แล้วมีอะไร”
“นายออกไปเล่นกับน้องสาว นี่ออกเดทฉลองวันคู่รักกับเธออยู่หรือเปล่า”
เจียงจี้เฮ่เพิ่งส่งข้อความถึงเวินจือหนิง: [ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วนะหนิงหนิง ถ้าว่างก็วิดีโอคอลมาได้เลย มีอะไรในคอมไม่เข้าใจเดี๋ยวช่วยสอนให้]
ได้ยินดังนั้น เขาก็แค่ส่งข้อความต่อ: [พรุ่งนี้เลิกเรียนจะพาไปกินเส้นหมี่ผัดร้านใหม่ใกล้โรงเรียน ดีไหม]
แล้วตอบกลับว่า: “มีปัญหาอะไร ฉันยังซื้อดอกไม้ให้หนิงหนิงด้วยซ้ำ”
หรงจิ่งซั่วหันมามองเขา “เฒ่าเจียง ฉันได้ยินพี่เสิงบอกนะ ว่านายออกความคิดให้เขายึดมือถือคนที่นัดน้องสาวไป ไม่ให้ติดต่อเธอ”
“นายทำลายนัดคนอื่น แล้วตัวเองกลับไปหาน้องสาว แถมยังเอาดอกไม้ไปให้อีก”
“ก่อนหน้านี้นายบอกกับพวกเราว่า จะเลิกกับเย่ไป๋ฉิงตอนเรียนจบ ตอนนี้ยังเรียนไม่จบเลย”
“มันทำร้ายหนิงหนิง” เจียงจี้เฮ่สีหน้าเย็นชา
“งั้นที่แหกกฎข้อนี้ ก็เพราะนายหลงรักเวินจือหนิงเข้าแล้ว ใช่ไหม”
“ฉันสังเกตว่าไอ้หนังยางมัดผมสีชมพูนี่นายใส่ไว้ที่ข้อมือตลอดเลยเหรอ ฉันแค่จะแตะหน่อยนายยังหลบ”
“คนไม่ค่อยเล่นคลิป ตอนนี้เฝ้าหน้าจอรอให้คนที่ตั้งแจ้งเตือนพิเศษโพสต์ความเคลื่อนไหว กดไลค์ใต้โพสต์ในโมเมนต์เป็นคนแรก”
“ทุกคืนไม่ว่าจะว่างหรือไม่ ก็ต้องเบียดเวลาไปรับน้องสาวตอนเลิกเรียนภาคค่ำ”
“เพื่อจะได้ไปเที่ยวกับน้องสาว ข้อสอบที่ปกตินายไม่สนใจที่สุด กลับยื่นเรื่องสอบก่อนกำหนด ไปปรึกษาอาจารย์ทีละคนอย่างอดทนเพื่อขออนุมัติ”