เมื่อเวินชิงหลานกลับมาถึง ก็เห็นมู่เมิ่งหานดึงตัวเวินจือหนิง อ้อนวอนให้เธอเข้ากลุ่มโดยเร็ว
เวินจือหนิงทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
{จะบอกพี่สาวว่าหนูตั้งกลุ่มใหม่ไปแล้วดีไหม หรือว่าเธอก็อยากเข้ากลุ่มใหม่ด้วย? งั้นหนูลากเธอเข้าไปด้วยแล้วกัน เธออ้อนวอนไม่เลิก}
จังหวะนั้น เวินชิงหลานก็เดินเข้ามา
“แกก็ยืนดูอยู่แบบนี้เหรอ?” เขาถามเวินฉีเซิง
เวินฉีเซิงงุนงง “นายไม่คิดว่าดูไปก็สนุกดีหรือไง”
เวินจือหนิงบอกให้เขาอย่าเข้าไปห้าม บอกว่าอยากดูว่ามู่เมิ่งหานจะทำอะไรกันแน่
ไม่นึกว่าจะได้เห็นภาพนางอ้อนวอนเวินจือหนิง ใครเห็นก็ต้องหยุดดูสักแวบสองแวบ
ยังไงซะ ตราบใดที่หนิงหนิงไม่เป็นไรก็พอ
เวินชิงหลานยกมือขึ้น หันหลังให้คนรับใช้ กระดิกสองนิ้วไปข้างหน้า เป็นสัญญาณให้พวกเขาเข้ามาลากตัวมู่เมิ่งหานออกไป
มู่เมิ่งหานถูกป้าสาวลากไปอีกฝั่ง
{ตกใจแทบตาย เมื่อกี้พี่สาวจับมือหนู เหมือนจงใจบีบจนแดงช้ำเลย เจ็บนิดหน่อย} เวินจือหนิงก้มมองมือตัวเอง
เวินฉีเซิงรีบเข้าไปดู ก็เห็นรอยแดงจ้ำบนมือเวินจือหนิงจริงๆ
เวินชิงหลานหน้าชาเย็นเฉียบ กดตัวนางลงตรงหน้าเวินจือหนิงทันที
“พวกคุณจะทำอะไร? จับฉันไว้ทำไม?” พอเห็นป้าสาวหยิบแส้ออกมา มู่เมิ่งหานก็เริ่มตื่นตระหนก ดิ้นรนสุดกำลัง
จนป่านนี้นางก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แค่เข้ากลุ่มไม่ได้ นางก็อ้อนวอนเวินจือหนิงให้เข้าใหม่แล้ว เวินฉีเซิงกับเวินชิงหลานไม่รู้เพราะอะไร จู่ๆ ก็เดือดดาลขึ้นมา