ครั้งหนึ่งตอนเรียนมหาวิทยาลัย เวินจือหนิงเคยเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ ว่าเรียนจบแล้วจะเช่าบ้านอยู่เอง หางานทำ ยังไงก็ไม่กลับบ้าน
เฮ่อวี้เหิงได้ยินก็ยกบ้านทำเลดีแถวนี้ให้เธอ กระบวนการทั้งหมดรวดเร็วมาก
จัดการทุกอย่างให้เวินจือหนิงเรียบร้อย ค่าอาหารที่แม่บ้านซื้อมาและอื่น ๆ ล้วนเป็นเฮ่อวี้เหิงออกให้
ออกไปเที่ยว ก็เป็นเฮ่อวี้เหิงหรือไม่ก็คนอื่นออกเงิน
ดังนั้นต่อให้เวินจือหนิงไม่ทำงาน ก็ไม่อดตาย
มองท่าทีของเฮ่อวี้เหิงที่เห็นว่าเธอควรได้รับทุกอย่างนี้เป็นเรื่องที่ควรจะเป็น หลวนเค่อเค่อยิ่งรู้สึกขมขื่นใจมากขึ้น
ถ้าเธอได้เจอเฮ่อวี้เหิงก่อนหน้า ทุกอย่างนี้คงเป็นของเธอแล้ว
ได้รับทุกอย่างจากเฮ่อวี้เหิงโดยไม่มีเงื่อนไข
เวินจือหนิงขึ้นรถ เฮ่อวี้เหิงค่อยขึ้นตาม ประตูรถปิด ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากสถานที่ที่หลวนเค่อเค่อฝันอยากเข้ามาตลอด
พวกเขาไม่ได้สนใจเลยว่าเธอจะตามมาทานข้าวเช้าด้วยกันหรือไม่
“เล่นมือถืออีกแล้ว คุยกับใคร?” บนรถ เวินจือหนิงขยับเข้ามาใกล้
เห็นชื่อติดต่อที่บันทึกเป็น [คนในบ้าน] กำลังคุยกับเขาอยู่
[น่าจะกลับมาที่บริษัทได้แล้วนะ?]
[ไม่อยากกลับ]
[ไม่กลับจะอายัดบัตรให้หมด]
การข่มขู่นี้ดูท่าจะไม่ได้ผลอะไรมาก
ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเฮ่อวี้เหิงก็หาเงินได้แล้ว ตอนนี้มีเงินทุนไม่น้อย