“ดื่มแล้วขับไม่ได้นะเพื่อน” เซวียเผิงหยิบเบียร์มากระป๋องหนึ่ง “ฉันดื่มละนะ”
“คืนนี้ไม่มีเรียน นอนนี่ก็ได้มั้งพี่เสิง” หรงจิ่งซั่วถามขึ้น
“ได้สิ พรุ่งนี้ช่วยส่งหนิงหนิงไปโรงเรียนหน่อยก็ดี” เวินเยว่เชิงบอก
เจียงจี้เฮ่รับเบียร์มา เห็นเวินจือหนิงจ้องอยู่ก็ยื่นไปตรงหน้าเธอ
แววตาเจือรอยยิ้ม หยอกล้อคนข้างกาย
“พี่!” เธอโกรธจนร้องเรียกเวินเยว่เชิง “พี่ เขาแกล้งหนู!”
“เจียงจี้เฮ่ นายอย่าแกล้งน้องฉัน” เวินเยว่เชิงเหลือบมองแล้วเอ่ย
“น้องดื่มเหล้าไม่ได้ ฉันก็แค่จะให้ดูว่าเบียร์เป็นยังไง” เจียงจี้เฮ่เปิดกระป๋องให้เวินจือหนิงดู “ดมสิ”
กลิ่นแย่มาก เวินจือหนิงเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ
“หนูนึกว่าพี่เป็นคนดี แต่ไม่คิดว่าพี่ก็เลวเหมือนกัน” เธอต่อว่า
“นั่นแสดงว่าเธอสนิทกับหมอนี่แล้ว” หรงจิ่งซั่วว่า “มันเจ้าเล่ห์จะตาย”
กินข้าวเสร็จ เวินจือหนิงก็ไปอาบน้ำ
อาบน้ำเสร็จออกมา หยิบกระเป๋านักเรียนเข้าห้องนอน แล้วนั่งอ่านหนังสือ
“พวกพี่ดื่มน้อยๆ หน่อยนะ ดูแลสุขภาพด้วย” เธอเดินออกจากห้องนอนมาบอกอีกครั้ง
เวินเยว่เชิงโบกมือพรวด
คนอื่นเมากันหมดแล้ว แต่ยังดื่มกินคุยกันต่อ
“เรียบร้อยดี” เจียงจี้เฮ่จับจ้องเธอ จนกระทั่งคนเข้าห้องไปลับตา
“น้องฉันต้องเรียบร้อยดีสิ” เวินเยว่เชิงได้ใจ
พอพูดถึงเวินจือหนิง เวินเยว่เชิงก็เปลี่ยนไปทันที เต็มไปด้วยท่าทีโอ้อวด
“เธอได้ที่สองของระดับชั้น เป็นเด็กดีในสายตาครู เป็นตัวอย่างที่ดีเลยล่ะ”