ทั้งสองคนนัวเนียบนเตียงอยู่พักใหญ่
หลวนเค่อเค่อรออยู่นานจนใจไม่ดี ไม่เห็นพวกเขาลงมาเสียที จึงเดินไปที่ประตูห้อง
ได้ยินเสียงเตียงสั่นดังมาจากข้างใน ใจก็ตกใจ รีบเปิดประตูเข้าไป
เวินจือหนิงกำลังเหยียบหน้าอกเฮ่อวี้เหิงเตรียมจะเตะเขาสักสองสามที แต่ถูกเขาจับข้อเท้าไว้จนขยับไม่ได้
เมื่อเธอจะใช้แรงสู้ เฮ่อวี้เหิงพลิกร่างคร่อมเธอไว้ กดแขนขาเธอจนแน่นิ่ง
"ยังจะเตะฉันอีก เดี๋ยวก็เรียบร้อย"
"ไอ้เฮ่อหมา! ปล่อยนะ เดี๋ยวฉันฆ่าแก" เธอดิ้นรนอยู่ใต้ร่างเขา
"ยังดิ้นอีก ฉันเห็นหมดแล้ว ใส่กระโปรงอยู่ก็ระวังหน่อย"
"แกไม่มองก็จบ" เธอพูดเสียงแข็ง
วินาทีต่อมา ประตูถูกเปิดออก ร่างทั้งสองในท่าชายคร่อมหญิงประหลาดก็ปรากฏต่อสายตาหลวนเค่อเค่อ
เวินจือหนิงตกใจ เฮ่อวี้เหิงรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างเธอไว้
ทั้งคู่ดูเหมือนกำลังมีอะไรกัน แล้วถูกใครมาขัดจังหวะกะทันหัน
เฮ่อวี้เหิงหันไปทางประตู สีหน้าไม่สู้ดี "ไม่รู้จักเคาะประตูรึไง"
นี่บ้านใคร แกเปิดเข้ามั่ว ๆ เธอยังใส่กระโปรงอยู่ไม่สะดวก แกไม่มีกาลเทศะกับสมองบ้างเลยรึไง
เวินจือหนิงมือกำผ้าห่มแน่น หันไปทางหลวนเค่อเค่อบ้าง "ถึงเราจะเป็นเพื่อนกัน แต่ไม่ได้หมายความว่าอะไรก็ดูได้"
หลวนเค่อเค่อมีทุกข์แต่พูดไม่ออก
เฮ่อวี้เหิงต่อว่าเป็นชุด แต่ตัวเขาเองก็ไม่มีกาลเทศะมานอนบนเตียงเวินจือหนิง ใช้ท่าทางประหลาดนั่น