ความคิดนี้ทำให้เจียงจี้เฮ่เลือดลมพลุ่งพล่าน เขามองเธออย่างลึกซึ้ง แล้วหลับตาลง
มือข้างหนึ่งโอบเอวเธอ อีกมือบีบต้นคอเธอ จูบอย่างอ่อนโยนและยืดยาว
เมื่อรู้สึกว่ามือทั้งสองข้างที่คล้องคอเขาออกแรงมากขึ้น เจียงจี้เฮ่ก็รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก
ลิ้นตวัดวาดไปตามรูปริมฝีปากเธอ แล้วจูบต่อไปอย่างเนิบนาบ
บางครั้งมีเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก แต่คนในห้องผู้ป่วยกลับไม่ได้ยินแล้ว
ความรู้สึกทั้งหมดมาจากการจูบอันอ่อนโยนบนริมฝีปาก นอกจากนี้เจียงจี้เฮ่ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย
ลมหายใจแผ่วเบาของเขาตกกระทบลงบนริมฝีปากเธอ ไม่นานก็ถูกกลิ่นอายของเขากลบไว้
ลมหายใจรินรด ประสานกัน ดวงตาทั้งสองข้างปิดเบา กอดกันแน่น
จนกระทั่งโทรศัพท์ของเจียงจี้เฮ่ดังขึ้น ทั้งสองจึงยุติ
เจียงจี้เฮ่ถอยออกไปเล็กน้อย มองริมฝีปากของเธอที่ถูกจูบจนชุ่มฉ่ำเป็นประกาย แววตาหม่นลง
เขาควบคุมอารมณ์เล็กน้อย ผ่อนลมหายใจ ลูบหลังเวินจือหนิงเบาๆ ให้เธอผ่อนคลาย แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา
เป็นสายของเวินเยว่เชิง โทรมาหลายครั้งแล้ว
แต่เขามัวแต่จูบกับเวินจือหนิง
"ฮัลโหล" เขารับสาย เสียงแหบพร่า
"นายอยู่ไหน เรื่องน้องฉันมันเป็นปัญหาจากรักบ้าๆ ของนายทั้งนั้น ตอนนี้มีเรื่องแล้วนายก็หายหัวไปเลย"
เจียงจี้เฮ่เม้มปาก มองคนที่ซบอยู่ข้างตัว
เขาไม่ได้หายหัวไปไหน แถมยังแอบจูบกับน้องสาวเพื่อนสนิทบนเตียงคนป่วยอยู่นาน