“ให้กำเนิดมันมา”
เจ้าจ้าวอิงฮวารีบน้ำตาคลอทันที
ลูกชายของนางต้องทนทุกข์ทรมานมากจริงๆ
“แต่ลูกเอ๋ย พอท้องแก่เข้า เราไม่สามารถปิดบังได้หรอก”
เสินเฉิงเย่าเงยหน้ามองแม่ของเขา แววตาดอกท้อที่แคบยาวนั้นแฝงไว้ด้วยความสิ้นหวังจางๆ ทำให้ทั้งคนดูหม่นหมองลงไปหมด
“ปิดบังเอาไว้ก่อน พอท้องแก่จนปิดไม่ไหว ข้าก็จะเข้าไปเช่าบ้านในเมือง พวกท่านมาอยู่กับข้า ข้างนอกก็บอกว่าข้าได้ผู้หญิงคนหนึ่ง พาพวกท่านไปดูตัว”
เจ้าจ้าวอิงฮวาและเสินลี่ซิงย่อมเห็นด้วย
“ลูกเอ๋ย ช่วงนี้เจ้าต้องพักผ่อนให้มากๆ อย่าได้เหนื่อยเชียว เมื่อแม่ไม่อยู่ มีงานอะไรก็ให้พวกเด็กสาวพวกนั้นทำ... เด็กหนุ่มพวกนั้นทำก็ได้ แต่ห้ามเหนื่อยกับตัวเองเป็นอันขาด เข้าใจไหม?”
เห็นว่าเจ้าจ้าวอิงฮวาจะพูดจาไม่รู้จบอีกแล้ว เสินเฉิงเย่าจึงไล่แม่กลับไปอย่างไม่อดทน
เขาลูบท้องตัวเอง ความรู้สึกภายในปั่นป่วนไม่เป็นระเบียบ
ถึงแม้เขาจะมีอายุหลายหมื่นปีแล้ว แต่ประสบการณ์แบบนี้ก็ยังเป็นครั้งแรก
เมื่อก่อนมองพวกผู้หญิงเหล่านั้นตั้งท้อง เขาไม่เคยใส่ใจเลย ถึงแม้พวกนางจะอุ้มท้องลูกของเขา แต่ถ้าทำให้เสินเฉิงเย่าไม่พอใจ เขาถึงขั้นสามารถแทงลูกในไส้ของตัวเองตายได้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
มาถึงโลกใบนี้ เสินเฉิงเย่าที่เดิมทีเต็มไปด้วยความคิดชั่วร้ายก็ยิ่งชั่วร้ายมากขึ้น เรียนรู้เอาการดูถูกผู้หญิงกับแนวคิดเจ้าชู้กับคนที่นี่มาเต็มร้อย
ยิ่งคิดว่าการตั้งท้องเป็นสิ่งที่ผู้หญิงควรทำ ไม่เห็นจะเป็นอะไร ไม่มีความเคารพยำเกรงใดๆ ทั้งสิ้น
ไม่คิดว่าโชคชะตาจะเล่นตลกครั้งใหญ่กับเขา กลับกลายเป็นว่าเขาท้องเหมือนผู้หญิงเหล่านั้น...
เสินเฉิงเย่ารู้สึกอารมณ์แปลกๆ ถึงแม้เขาจะมีลูกหลายคนในโลกฝึกเซียน แต่ในโลกนี้ยังไม่มีสักคน
ตามความคิดของคนในโลกนี้ เขาควรจะต้องมีทายาทสืบสกุล ความไม่กตัญญูมีสามประการ การไม่มีลูกเป็นใหญ่
เสินเฉิงเย่าควบคุมตัวเองไม่ได้ นึกไปเรื่อยเปื่อยว่า เด็กคนนี้จะเป็นชายหรือหญิงกันนะ? หมอเถื่อนคนนั้นว่าเขาอ่อนแอ ไม่มีความสามารถในการสืบพันธุ์ อย่างนั้นหรือว่านี่จะเป็นลูกคนเดียวของเขาในชาตินี้? ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ยังดีที่เป็นผู้ชาย
คิดไปคิดมา ความง่วงก็มาเยือน เสินเฉิงเย่าขึ้นเตียง ห่มผ้าแล้วหลับไป
นอกห้อง
สองสามีภรรยาแก่สบตากัน ถอนหายใจด้วยความกังวลใจ แต่ก็ไม่พูดอะไรอีก
เพราะนอกห้องมีคนมากมาย ถ้าพูดอะไรออกไปแล้วมีใครได้ยินก็จะไม่ดี
ทั้งสองกำลังหงุดหงิดอยู่ไกลๆ ก็เห็นเด็กๆ หลายคนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทะเลาะวิวาทตีกันเสียงดัง
“พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่!” เจ้าจ้าวอิงฮวาเดินเข้าไปอย่างโมโห
เสินต้าหยาเห็นคุณยายมา เมื่อครู่นี้โมโหจนตบหน้าน้องชายไปหนึ่งที ตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา
“คุณยาย หนู...”
เสินต้าหยามองเจ้าจ้าวอิงฮวาอย่างรู้สึกผิด พูดไม่ออกตะกุกตะกัก
เสินเจียเป่าที่อยู่ข้างๆ ใบหน้ามีรอยฝ่ามือแดงก่ำ ร้องไห้โฮ: “คุณยาย ฮือๆ ผู้หญิงเลวคนนี้กล้าตบหนู คุณยายต้องสั่งสอนมันให้หนักๆ”
สายตาคมกริบของเจ้าจ้าวอิงฮวามองไปที่เสินต้าหยา: “ต้าหยา อีเด็กเวรเอ๊ย แกลบไปตบน้องชายทำไม!”
เสินต้าหยาก้มหน้า อดร้องไห้ไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าร้องดังๆ ได้แต่สะอื้นแผ่วเบา: “คุณยาย เป็นเจียเป่าบอกว่า พ่อจะจับหนูไปแต่งงานกับคนแก่สี่ห้าสิบปีที่ยังเป็นโสด... คุณยาย หนูกลัวมาก”
ได้ยินคำพูดนี้ เด็กสาวหลายคนที่กำลังทำงานในสนามแต่แอบฟังข่าวอยู่ก็พลอยรู้สึกหนักอึ้งในใจ
เสินต้าหยาอายุสิบห้าปีแล้ว เป็นลูกสาวคนโตของเสินกวงจงลูกชายคนโต เสินเจียเป่าเป็นน้องชายแท้ๆ ของนาง สิ่งที่น้องพูดออกมาย่อมเป็นสิ่งที่เสินกวงจงคิดอยู่ในใจแน่นอน
เสินเอ้อหยาอายุเพิ่งห้าขวบ ยังไม่ค่อยฟังคำพูดเท่าไหร่ แต่ก็ถือไม้กวาดเล็กๆ กวาดสนามอยู่ในบ้าน พอเห็นพี่สาวร้องไห้ ก็อดกลั้นความกลัว วิ่งเข้ามากอดพี่สาวไว้
ฝ่ายบ้านลูกชายคนที่สอง เสินหง เสินชุ่ย เสินชิง ทั้งสามคนยังคงทำงานของตัวเองต่อไป เพียงแต่ในใจรู้สึกอึดอัดไม่อาจบอกได้
ใจของลุงคนโตช่างโหดร้ายจริงๆ ลูกพี่ลูกน้องเพิ่งสิบห้าปี กลับจะจับไปแต่งงานกับคนแก่โสดสี่ห้าสิบปี นี่มันไม่ใช่การทำลายชีวิตคนหรือไง
เด็กผู้ชายหลายคนยืนดูอยู่ข้างๆ นอกจากเสินเซี่ยวเซียนกับเสินชางเฉิงของบ้านลูกชายคนที่สามแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็คิดว่าเป็นเรื่องปกติด้วยซ้ำ คิดว่าเสินต้าหยาไม่รู้จักโต
เจ้าจ้าวอิงฮวามองเสินต้าหยาที่ก้มหน้าร้องไห้อยู่สองสามที แล้วถอนหายใจ
ถึงแม้นางจะลำเอียง แต่ก็ไม่ได้ไร้ซึ่งมโนธรรมขนาดนั้น
ตระกูลเสินของพวกเขาในหมู่บ้านถือว่าร่ำรวย ไม่ได้จนจนกินข้าวไม่อิ่ม แล้วจะไปขายลูกสาวได้อย่างไร?
เสินกวงจงลูกชายคนโต การทำแบบนี้มันเกินไปจริงๆ
“พอแล้ว” เจ้าจ้าวอิงฮวาพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ตระกูลเราไม่ได้จนจนกินข้าวไม่อิ่ม จะให้หนูไปแต่งงานกับคนแบบนั้นได้อย่างไร พ่อหนูไม่เอาหน้า แต่ยายยังอยากได้หน้าอยู่!”
เสินต้าหยาเงยหน้ามองคุณยายอย่างระมัดระวัง สายตาเต็มไปด้วยความดีใจ: “คุณยาย...”
“ไปทำอะไรของหนูเถอะ คืนนี้ยายจะไปพูดกับเสินกวงจง การเป็นคนเราไม่ควรทำอะไรไร้มโนธรรมแบบนี้”
เสินเจียเป่ากะพริบตา ร้องไห้ดังขึ้นอีก
“คุณยาย ฮือๆ ผู้หญิงเลวคนนี้ตบหนู คุณยายไม่สนใจหนูเลย ฮือๆ”
สามีภรรยาเสินกวงจงเพิ่งเดินเข้าประตูมา ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกชายสุดที่รัก
หวังซิ่วซิ่วรีบวิ่งเข้ามากอดลูกชายไว้ในอ้อมกอด แล้วด่าเสินต้าหยาโดยไม่ฟังความ: “อีเด็กเวรเอ๊ย! แกแกล้งน้องอีกหรือเปล่า ฉันบอกแกกี่รอบแล้ว ต้องยอมน้อง แกโตขนาดนี้แล้วยังจะทะเลาะกับน้องอีก ฉันยังอายแทนแกเลย”
“แม่ หนู...” เสินต้าหยาก้มหน้า กำชายเสื้อไว้แน่น ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร
“ลูกสะใภ้คนโต เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของต้าหยา” เจ้าจ้าวอิงฮวาพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
“แม่” หวังซิ่วซิ่วไม่พอใจ “ไม่ใช่ความผิดของนางแล้วจะเป็นความผิดของใคร ในฐานะพี่สาวก็ควรยอมน้อง น้องร้องไห้ก็ต้องเป็นความผิดของนางแน่นอน”
ตรงจุดนี้เจ้าจ้าวอิงฮวายอมรับบ้างเล็กน้อย คนโตก็ต้องยอมคนเล็ก แต่ยังไม่ลืมเรื่องสำคัญ: “ฉันถามพวกเจ้า พวกเจ้าคิดจะจับต้าหยาไปแต่งงานกับคนแก่โสดสี่ห้าสิบปีหรือเปล่า”
หวังซิ่วซิ่วนิ่งเงียบไปทันที สายตาเลี่ยงไปมองสามีของตัวเองอย่างรู้สึกผิด
เสินกวงจงลูบจมูกตัวเอง พูดอย่างน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจ: “แม่ ต้าหยาก็ถึงวัยที่ควรแต่งงานแล้ว...”
“เสินกวงจง! นั่นคือลูกสาวแท้ๆ ของเจ้า เจ้าจะทำลายชีวิตนางได้อย่างไรขนาดนี้! ปีนี้ฉันพูดไว้ตรงนี้เลย เรื่องนี้ฉันไม่เห็นด้วย เจ้าอย่าได้คิดแม้แต่จะคิด!”
เห็นเจ้าจ้าวอิงฮวาโกรธ เสินกวงจงก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
หวังซิ่วซิ่วไม่ยอมแพ้ แต่สามีตัวเองไม่พูดแล้ว นางก็ไม่กล้าพูดมาก
เสินเจียเป่าเห็นไม่มีใครออกหน้าให้ตัวเองแล้ว ก็ร้องไห้หนักขึ้นอีก
แต่คราวนี้ไม่ได้รับการปลอบโยน กลับได้ยินเสียงตะคอกอย่างโมโหไม่พอใจ
เสียงดังออกมาจากห้องของเสินเฉิงเย่านั้นเอง
“ไอ้ลูกหมาน้อยตัวไหนกัน แกทะเลาะอะไรกันนัก! รำคาญชชช! ไปให้หมดเลย!”
ลานบ้านเล็กๆ แค่นี้ ทั้งสองฝ่ายเอะอะกันนานขนาดนี้ ย่อมปลุกเสินเฉิงเย่าที่เพิ่งหลับไปให้ตื่นขึ้นมา
สายตาเจ้าจ้าวอิงฮวาเปลี่ยนไป ทีนี้ลืมหลานชายเสียสนิท ลดเสียงต่ำลงพูด: “บ้านลูกชายคนโต ถ้าเจ้าลูกแกยังร้องไห้อีก ก็ไปให้พ้นๆ เลย”
เสินกวงจงก็สงสารน้องชายเหมือนกัน เห็นลูกชายจะร้องอีก ก็ไม่พูดพล่ามทำอะไร พาอีลูกชายขี้แยกับเมียที่ไม่พอใจออกไปข้างนอก