ขนหนานุ่ม ขอบถูกจัดการมาจนสะอาด ไม่มีเศษเนื้อหรือคราบเลือดหลงเหลือ
เวินหลิงกอดขนนั่นพลิกไปพลิกมาดูอยู่หลายรอบ มันหนากว่าผ้าห่มเก่าในรถเยอะเลย
เธอลองเอาขนปูบนเบาะข้างคนขับดู พอนั่งลงไปแล้วนุ่มฟูมาก
จากนั้นก็หยิบขนขึ้นมาพับอย่างดี แล้วเอาไปรองบนเตียงใต้ผ้าห่ม กะว่าจะใช้คืนนี้
แล้วก็หยิบเนื้อย่างออกมาชิมหนึ่งชิ้น เปลือกนอกกรอบนิด ๆ เนื้อข้างในนุ่มฉ่ำ หนาและเหนียวกว่าเนื้อหนูน้ำแข็งเกราะเปลือกครั้งที่แล้ว รสเค็มกำลังพอดี
เธอดีใจจนหยีตาหยิบยิ้ม หางแกว่งน้อย ๆ แล้วกินอีกคำ
"ว้าว สมกับเป็นความเชี่ยวชาญด้านการทำอาหารจริง ๆ รสชาตินี่ไม่เบาเลยนะเนี่ย~"
"อ่า... อร่อย..."
เวินหลิงกินจนฟิน ปากที่อ้านั้นหยุดไม่ลงเลย
เวินแมวเหมียวเห็นแบบนั้นก็เริ่มร้อนรน อดใจไม่ไหวขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เงยหัวเล็ก ๆ ของมันขึ้นมา ดวงตาจ้องมองเนื้อในมือของเวินหลิงไม่วางตา
มันส่งเสียง "กุกกุก" อย่างกระวนกระวาย มองด้วยสายตาละห้อย
ตอนนั้นเองเวินหลิงถึงได้นึกขึ้นได้ ตบหัวตัวเองด้วยความเสียดาย แล้วก้มลงมองเวินแมวเหมียว
"อ๊ะตาย ลืมไปเลย อุบัติเหตุ นี่มันอุบัติเหตุนะ..."
เธออธิบายด้วยความรู้สึกผิด แล้วฉีกเนื้อชิ้นเล็ก ๆ ยื่นให้
เวินแมวเหมียวรับไปทันที หดตัวไปที่มุมโต๊ะแล้วกิน โดยหันหลังให้เวินหลิง แก้มตุ่ยเคี้ยวตุ้ย ๆ
เวินหลิงเห็นภาพนั้นถึงกับตาเบิกกว้าง โมโหจนต้องพูดออกมา