เวินแมวเหมียวยังขดตัวอยู่บนเตียง ทำตัวเป็นก้อนกลมเล็ก ๆ หางวางพาดอยู่บนหัว หลับสนิท
เวินหลิงมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้เรียกมัน เธอก้มลงกินเนื้ออีกชิ้น
หลังจากกินเสร็จ เธอก็เก็บกระดูก เนื้อที่เหลือโยนเข้าอินเวนทอรี่ แล้วเช็ดมือ
จากนั้นก็หยิบชามข้าวเล็ก ๆ ของเวินแมวเหมียวออกมา รินน้ำสะอาดเล็กน้อย แถมยังบิเนื้อปิ้งสองสามชิ้นวางไว้ข้างชาม แล้วเอากลับไปวางในตำแหน่งประจำข้างกรง
เจ้าตัวเล็กกำลังหลับสนิท คงไม่ตื่นขึ้นมากินตอนกลางดึกหรอก
แต่เธอก็วางไว้ กินตอนเช้าของพรุ่งนี้ก็ยังดี
จัดการเสร็จ เธอก็ลุกขึ้นไปล้างมือ เดินมาที่เตียง นั่งลงบนขอบเตียง ลูบหนังหมาป่าสีเทาขาวนั่น
เวินแมวเหมียวกำลังนอนอยู่ตรงกลางหนังสัตว์อย่างสบาย เวินหลิงไม่ได้ขยับตัวมัน เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวไว้ครึ่งหนึ่ง แล้วคลุมปลายหางของเวินแมวเหมียวด้วย
เธอพิงหัวเตียง มองแสงยามค่ำคืนสีเทาขาวนอกหน้าต่าง และเกล็ดหิมะที่โปรยปราย
ภายในตู้โดยสารเงียบสงัด เธอค่อย ๆ หลับตาลง
หางของเวินแมวเหมียวพาดอยู่บนหลังมือเธอเบา ๆ แกว่งไกวไปมา
เวินหลิงนอนอยู่ครู่หนึ่ง แต่สติไม่เคยจมดิ่งลงไป
หิมะนอกหน้าต่างยังคงตกอยู่ ส่งเสียงซ่าซ่า
หางของเวินแมวเหมียวพาดบนหลังมือเธอ ความรู้สึกนุ่มปุกปุยอบอุ่น แต่เธอก็ยังนอนไม่หลับ
สักพักหนึ่งเธอก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองหลังคาตู้โดยสารสีเทาขาวที่อยู่เหนือศีรษะ กระพริบตาแล้วก็หลับตาลงอีกครั้ง
อีกสักพัก เธอก็ลืมตาอีกครั้ง
เธอพลิกตัว นอนตะแคง มองออกไปนอกหน้าต่าง