เพิ่งอ่านจบ ข้อความจากเทรดดิงเฮาส์ก็เด้งขึ้นมา
เวินหลิงกดยืนยันรับสินค้า วินาทีถัดมา พัสดุก็ถูกส่งมาถึง
เธอเปิดดูแล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่า [ขำตายแล้ว] ไปหากล่องข้าวมาจากไหน
“กล่องอาหารแบบมาตรฐานสุด ๆ เลยนะเนี่ย”
เวินหลิงอดอุทานไม่ได้ มองปราดเดียวก็เห็นว่ากับข้าวจัดเต็มมาก มีเนื้อสองอย่าง ผักหนึ่งอย่าง
ไข่ผัดมะเขือเทศหนึ่งจาน หมูผัดซอสปลาอย่างหนึ่งจาน และหมูสันในเปรี้ยวหวานอีกหนึ่งจาน
“โอ้โห!”
“[ขำตายแล้ว] เป็นคนดีจริง ๆ ไม่เลวเลย ไม่เลว~”
เวินหลิงจ้องกับข้าวตาไม่กะพริบ น้ำลายในปากก็เอ่อออกมาไม่หยุด
เธอส่งข้อความไปขอบคุณก่อน จากนั้นถึงเริ่มลงมือกิน
เวินหลิงถูมือไปมา แล้วหยิบตะเกียบออกมาจากห้องครัว
ตามปกติ เธอแบ่งส่วนหนึ่งให้เวินแมวเหมียวก่อน แล้วค่อยเทกับข้าวทั้งหมดลงในชามของตัวเอง
“โอเคเลย เดี๋ยวล้างกล่องข้าวแล้วค่อยเอาไปคืน [ขำตายแล้ว]”
“เคี้ยว ๆ ๆ…กับข้าวเยอะจัง กลืนคำเดียวหมดเลย ฮ่า ๆ~”
เวินหลิงกินเสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ล้างชามกับตะเกียบจนสะอาด เก็บกวาดเรียบร้อยแล้วเอากล่องข้าวของ [ขำตายแล้ว] ไปคืนเขา
“อืมฮึ~”
“ฝีมือทำอาหารของ [ขำตายแล้ว] ดีจริง ๆ ตั้งตารออาหารเช้าพรุ่งนี้เลย~”
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เวินหลิงก็นอนลงบนเตียงพลางทอดถอนใจ มุมปากที่ยกขึ้นของเธอไม่ยอมลดลงเลยสักนิด
[ปลาเค็มตุ๋น]: ฮ่า ดูออกเลยว่ามังกรน้อยกินอย่างมีความสุข ขำตายแล้ว
เวินหลิงเหลือบมองข้อความที่ลอยผ่านไป แต่ไม่ได้สนใจ