เวินหลิงหันไปมองศพบนพื้นแล้วเกาหัว
“นี่จะจัดการยังไงดี ตัวเล็กแค่นี้ กินเข้าไปก็ไม่ได้อะไรหรอก”
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเลิกคิดจะกินเนื้อมัน
“แต่มันขาดทุนชะมัด อุตส่าห์สู้มอนสเตอร์แทบตาย แต่ไม่ได้อะไรเลย”
เวินหลิงลุกขึ้น แล้วพลันสังเกตเห็นเส้นไหมแมงมุมบนพื้น
“เอ๊ะ ไม่ได้การล่ะ ยังไงฉันก็ต้องเก็บอะไรติดมือกลับไปให้ได้!!!”
เธอสวมถุงมือ แล้วเก็บเส้นไหมแมงมุมที่กระจัดกระจายอยู่ทั้งหมด
เวินหลิงปิดประตูรถ แล้วกลับไปนั่งที่นั่งคนขับ
ตอนขึ้นรถ หางของเธอฟาดประตูรถอย่างตื่นเต้นจนเกิดเสียง “เพียะ”
เวินหลิงมีเส้นดำผุดขึ้นบนหัว มองหางของตัวเองอย่างพูดไม่ออก
“ทำอะไรน่ะ ว่างมากหรือไง!”
จากนั้นเธอก็ก้มลงมองเวินแมวเหมียวที่นั่งหมอบอยู่บนไหล่
“นายก็เหมือนกัน ตอนนี้ถึงรู้จักโผล่ออกมาแล้วสินะ”
เวินแมวเหมียวถูแก้มเวินหลิงอย่างประจบ พร้อมส่งเสียง “กือ” สั้น ๆ
เวินหลิงหัวเราะออกมา แต่ไม่ได้แฉมัน
ตอนนั้นเอง ข้อความแชทหลายข้อความก็ค่อย ๆ ลอยผ่านมุมมองของเวินหลิง
【บริการครบวงจร】: เมื่อกี้เกือบฟาดโดนหน้าแล้วนะ ตอบสนองไวใช้ได้เลย
【ปลาเค็มตุ๋น】: ขำตายแล้ว หางมังกรน้อยไม่ค่อยเชื่อฟังเลย ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!
【ราชาแห่งการเบี้ยวนัด】: เวินแมวเหมียว: ฉันเห็นแล้ว ฉันหลบแล้ว ฉันไร้เทียมทาน
【เป๊ปซี่หวานไป】: เส้นไหมแมงมุมนั่นเก็บได้ก็เก็บไปเถอะ ไม่แน่ว่าข้างหน้าอาจมีประโยชน์
【ชีสย่างจักรวาล】: ขาแมงมุมทุ่งน้ำแข็งดูเหมือนขนมอบแห้งเลย… มีใครเคยกินไหม?