หลังจากให้กำลังใจตัวเอง เวินหลิงก็เริ่มขับเก็บระยะทาง
ระหว่างทาง เธอใช้สกิล[นำทางด้วยโชค] แผนที่ในหัวก็กางออก
ข้างหน้ามีจุดแสงสีเหลืองสองจุด จุดแสงสีน้ำเงินซ้อนสีแดงหนึ่งจุด และจุดแสงสีน้ำเงินอีกหนึ่งจุด
“อืม…”
“จุดสีน้ำเงินกับสีแดงทับกันอยู่ ฉันจำได้ว่าสีแดงคือสัญลักษณ์มอนสเตอร์นี่”
“เอ่อ หรือว่าจะมีมอนสเตอร์เฝ้าหีบสมบัติอยู่เหรอ”
เวินหลิงรู้สึกแปลก ๆ จึงคาดเดา
[ปลาเค็มตุ๋น]: สีน้ำเงินสีแดงอะไรกัน มังกรน้อยกำลังพูดถึงอะไรเหรอ
[ต้นหญ้ากลิ้ง]: ไม่รู้สิ พวกเราก็ดูสกิลเฉพาะของผู้เล่นไม่ได้นี่
[บริการครบวงจร]: จากการสังเกตของข้า มังกรน้อยน่าจะมีสกิลคล้ายแผนที่เรียลไทม์
……
เวินหลิงเหลือบมองแชทไลฟ์สดที่ผ่านไป ไม่สนใจ
เธอขับต่อไปตามถนนน้ำแข็ง เวินแมวเหมียวตื่นขึ้นมา พุ่งปราดขึ้นไปบนหัวของเวินหลิง
หัวน้อย ๆ ปุกปุยถูไถกับเขามังกร แล้วก็ขดตัวกลม อุดมูกน้อยซุกเข้าไปในผมนุ่ม ๆ หลับต่อ
หางมังกรฟูเหมือนก้อนเมฆมงคลของเวินหลิงพาดอยู่บนขอบเบาะผู้โดยสาร ไหวเบา ๆ ตามการวิ่งของรถ
“ปะ ป๊าบ ๆ…”
เวินหลิงมองไปที่จุดแสงสีเหลืองใกล้ที่สุดก่อน หมุนพวงมาลัยเข้าไปริมทางหลวง
เหยียบเบรก ดึงเบรกมือ เปิดประตูรถก้าวออกไปท่ามกลางลมหนาวเย็น
อากาศติดลบกว่าสิบองศาแผ่ปกคลุมทั่วร่างในพริบตา ใบหน้าและข้อมือที่เปลือยเปล่าสะท้านเป็นริ้วบาง ๆ
“ฮือ หนาวจัง!”
เธอคลุมเสื้อหนาแน่น เดินลุยหิมะสูงเลยตาตุ่มไปยังจุดที่ทำเครื่องหมายไว้