แชทไลฟ์สดเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วข้อความก็ไหลต่อ
[มันฝรั่งบด]: ว่าแต่ ตอนนี้ฉันจะเปิดกล่องยังไงดี... แล้วก็ดูเหมือนฉันไม่มีอาวุธด้วย
[ไม้ตาย]: ก็ไปแลกเปลี่ยนสิ นายต้องมีของไปแลกได้บ้างล่ะนะ
[มิสเตอร์แรบบิท]: วันนี้ฉันพอแค่นี้ละ ขอจัดการข้าวของก่อน ยังไงระยะทางที่ต้องวิ่งวันนี้ก็ครบแล้ว
เวินหลิงมองข้อความในแชท แล้วปิดแผงควบคุมลง
เธอเอนหลังพิงพนัก มองที่มุมขวาบน มีแชทไลฟ์สดสองสามข้อความค่อยๆ ลอยผ่านไป
[ชีสย่างจักรวาล]: เธอเอาข้อมูลนี้ไปบอกทั้งแชทเลยนะ...
[ต้นหญ้ากลิ้ง]: เธอใจกว้างไปหน่อยรึเปล่า? ถ้าเก็บข้อมูล[ผลึกวารีนิรมิต]ไว้คนเดียว เธอจะโกยกำไรจากส่วนต่างการแลกเปลี่ยนได้อีกเยอะเลยนะ
[ต้นหญ้ากลิ้ง]: ก็ไม่ใช่ทุกคนจะมีสแกนจากระบบหรอกน้า~
"หา?"
"ไม่ใช่ทุกคนมีหรอ? แล้วของฉันนี่มาจากไหน..."
[ต้นหญ้ากลิ้ง]: โห่ มังกรน้อยถามฉันด้วย~ แอบบอกให้น้า มีแต่เด็กๆ เท่านั้นแหละที่มีสแกนนะจ๊ะ~
[ต้นหญ้ากลิ้ง]: เป็นไง เสียใจยังล่ะ?
"อ๋อ"
เวินหลิงตอบไปสั้นๆ แล้วก็ไม่สนใจ[ต้นหญ้ากลิ้ง]อีก
[ต้นหญ้ากลิ้ง]: ฮือๆ มังกรน้อยไม่สนใจฉันแล้ว...
[เป๊ปซี่หวานไป]: ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า
[เป๊ปซี่หวานไป]: อีกอย่างเธอไม่ได้พึ่งของพวกนี้หาเลี้ยงชีพนี่ เธอพึ่งโชคล้วนๆ
[ปลาเค็มตุ๋น]: ดูท่าเธอจะไม่ได้แคร์ของพวกนี้จริงๆ... ดูแบบนี้คงเป็นพวก "ช่วยได้ก็ช่วย" มั้ง