หน้าบ้านร้างทางตะวันตกของเมือง คนหน้าตาประหลาดกลุ่มนั้นกำลังจัดสัมภาระ
พวกเธอเพิ่งเดินเข้าไปใกล้ ชายร่างสูงผอมคนหนึ่งก็เดินเข้ามาต้อนรับ รอยยิ้มบนใบหน้าดูเป็นมิตรเกินเหตุ
“พวกคุณคงสงสัยเลยมาถามสินะ? พวกเราหนีภัยมา เจ้าเมืองใจดีเลยให้ที่พักพวกเรา”
ตอนพูด สายตาของเขาเลื่อนไปมา คอยหลบสายตาคนอื่นโดยไม่รู้ตัว
“หนีภัยเหรอ? มาจากไหนกัน?”
หลินเชินถามต่อจากคำพูดของเขา
ชายคนนั้นชะงักไป รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
“ทางเหนือ ที่นั่นเกิดเรื่องวุ่นวายนิดหน่อย พวกเราก็ไม่รู้รายละเอียดเหมือนกัน รู้แค่ว่าหนีมาเท่านั้น”
“แล้วคนเยอะขนาดนี้ พวกคุณจัดการเรื่องอาหารยังไง?”
เสวียเถาแสร้งถามด้วยความสงสัย
“เจ้าเมืองจัดการให้ส่วนหนึ่ง พวกเราเองก็มีเสบียงแห้งติดมาด้วย”
ชายคนนั้นตอบได้ไม่มีช่องโหว่ แต่เวินหลิงสังเกตเห็นว่านิ้วมือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของเขาถูชายเสื้อเบา ๆ ไม่หยุด
“งั้นก็ดีแล้ว ไม่รบกวนพวกคุณล่ะ”
เวินหลิงดึงแขนเสื้อหลินเชินเบา ๆ ส่งสัญญาณให้กลับ
พอเดินห่างออกมา เวินหลิงก็พูดเสียงเบา
“แปลก ๆ ผู้ชายคนนั้นดูตื่นเต้นมากเมื่อกี้”
“ดูออกเหมือนกัน นิ้วเขากำชายเสื้อไว้แน่น ดูประหม่าสุด ๆ”
เสิ่นจือพูดเสียงเย็น
เสวียเถาหดคอ “แล้วเราจะทำยังไงดี? จะถามคนอื่นเพิ่มอีกหน่อยไหม?”
“วันนี้ยังไม่ต้องรีบ พวกนั้นระวังตัวมาก พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ ดูว่าจะหาโอกาสสืบข้อมูลได้มากกว่านี้ไหม”