เสิ่นจือนั่งอยู่ข้างเตียง วางธนูยาวพาดบนตัก อดนึกถึงท่าทางที่ชายร่างสูงผอมคนนั้นกำชายเสื้อไว้แน่นไม่ได้
นิ้วมือออกแรงจนซีดขาว นั่นเป็นอาการของคนที่รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีอย่างหนัก
เสวียเถาซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม พลิกไปพลิกมาจนนอนไม่หลับ รู้สึกเหมือนใบหน้าของคนต่างถิ่นเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัว
เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมสูงกว่าเดิมเล็กน้อย แล้วภาวนาในใจว่าพรุ่งนี้อย่าให้ตัวเองต้องอยู่คนเดียวเด็ดขาด
หลินเชินอยู่ในกระท่อมไม้ตรงหัวมุมถนนตะวันตก เพิ่งเก็บกวาดครัวเสร็จและกลับมาถึงที่พักของตัวเอง
เขารินน้ำเย็นครึ่งชามค่อย ๆ ดื่ม ทว่าในหัวกลับยังวนเวียนอยู่กับภาพที่เห็นตอนลองหยั่งเชิงคนต่างถิ่น
ตอนนั้นเขาตั้งใจสังเกตเป็นพิเศษ และเห็นถุงเกลือเล็ก ๆ หลายถุงอยู่ในตะกร้าข้างเท้าชายร่างสูงผอมคนนั้น
แต่คนต่างถิ่นกลุ่มนั้นมีอย่างน้อยยี่สิบกว่าคน จะกินแต่เกลือไม่กินเสบียงหรือไง?
คนที่พกเสบียงแห้งหนีออกมาได้ จะไม่เตรียมเสบียงตามปกติสักครั้งได้ยังไง?
หลีจือนั่งอยู่ข้างโต๊ะในห้องของตัวเอง จุดตะเกียงดวงเล็กให้สว่าง
เธอทบทวนสภาพภูมิประเทศที่เห็นตอนกลางวันในหัวอีกรอบ สายตาหยุดอยู่ตรงตำแหน่งบ้านว่างไม่กี่หลังทางตะวันตกของเมือง
คนต่างถิ่นกลุ่มนั้นกลับเลือกไปพักในบริเวณห่างไกลแห่งนั้น ทั้งที่แถวนั้นแทบไม่มีผู้คนอยู่เลย
……
ค่ำคืนผ่านไปโดยไม่มีฝัน เช้าวันรุ่งขึ้นท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสว่าง
หลินเชินล้างหน้าแปรงฟันในกระท่อมไม้ของตัวเองเสร็จ ก็ตรงเข้าไปในครัว เทข้าวที่แช่ไว้เมื่อคืนลงหม้อ