ในลานบ้านมีบ่อน้ำอยู่บ่อหนึ่ง ข้างเตาไฟกองฟืนไว้หลายท่อน ในไหเก็บเสบียงก็มีข้าวสาร บนโต๊ะยังมีชาที่เย็นแล้วเหลืออยู่ครึ่งกา
“ที่นี่กว้างดีนะ พวกเรามาพักกันได้สบาย”
เวินหลิงพูดจบ เวินแมวเหมียวก็กระโดดลงจากไหล่ไปยืนบนโต๊ะหิน แล้วกวาดตามองรอบ ๆ
คนอื่น ๆ ทยอยเดินเข้ามาในลานบ้าน
พอหลินเชินเข้าประตูมาก็มองไปทางห้องครัว ก่อนจะหันกลับไปหยิบฟืนแห้งจากข้างเตาไฟสองสามท่อน แล้วลองแตะน้ำในโอ่งดู
“ข้าวสารมีพอกิน หม้อก็พร้อมใช้แล้ว มื้อกลางวันนี้ฉันจัดการเอง”
หลินเชินพูดพลางย่อตัวลงก่อไฟ
เสวียเถาวิ่งตามไป “ฉันช่วยล้างผักนะ”
เสิ่นจือไม่พูดอะไร เดินไปที่บ่อน้ำ ตักน้ำขึ้นมาสองถังแล้วหิ้วเข้าครัวเงียบ ๆ
【โฟร์ลีฟโคลเวอร์】ยืนอยู่กลางลาน กวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่าควรทำอะไรดี
เวินหลิงนั่งลงข้างโต๊ะหิน เวินแมวเหมียวกระโดดลงจากโต๊ะแล้ววิ่งเข้าไปซุกในอ้อมแขนเธอ
เธอหันไปมองโฟร์ลีฟโคลเวอร์ที่ยังยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วกระแอมเบา ๆ
“เกือบลืมไปเลย พวกเรายังไม่ได้บอกชื่อกันนี่นา”
“ฉันชื่อเวินหลิง ชื่อเล่นคือ【ปลานอนราบ】”
หลินเชินกำลังยอง ๆ ยัดฟืนแห้งเข้าไปในเตา พอได้ยินก็ปัดฝุ่นบนมือแล้วลุกขึ้น
“ฉันหลินเชิน ชื่อเล่นคือ【ขำตายแล้ว】
“น่าจะเรียกว่าเป็นฝ่ายสนับสนุนของทีม รับหน้าที่ทำอาหารให้ทุกคน”
เสวียเถาทิ้งใบผักในมือลง แล้วกระโดดโลดเต้นไปหยุดตรงหน้า【โฟร์ลีฟโคลเวอร์】ก่อนยื่นมือไปจับมืออีกฝ่ายเขย่าเบา ๆ