“เอาล่ะนะ~”
“เสี่ยวเถา บ๊ายบาย ตอนนี้ดึกมากแล้ว บ๊าย~”
เวินหลิงกินเสร็จแล้ว เก็บถ้วยชาม ลู่ปาก พูดกับคนปลายสายเสียง
“อื้มๆ โอเค”
“ท่านคนใหญ่คนโต ราตรีสวัสดิ์~”
พูดจบ สายก็ถูกตัด เวินหลิงยืดเส้นยืดสาย แล้วเดินไปล้างหน้าล้างตาอย่างผ่อนคลาย
ไม่นานนัก เธอก็อาบน้ำเสร็จ นอนบนเตียง ในอ้อมกอดมีหางกับเวินเหมียวเหมียว
หางไม่ค่อยต้อนรับเวินเหมียวเหมียว ส่ายไปมาตลอด อาจจะอยากเบียดเวินเหมียวเหมียวออกไป
เวินหลิงรู้สึกถึงหางที่อยู่ไม่สุข ก็เลยตบหางเบาๆ
“พอแล้วๆ นอนได้แล้ว! อย่าขยับไปมาเลยนะ~”
พูดจบ หางก็ค่อยๆ สงบลง
เวินหลิงเห็นดังนั้นก็หลับตาลงอย่างสบายใจ และผล็อยหลับไป
แสงจันทร์ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง อาบไล้เวินหลิงราวกับสวมผ้าบางๆ ให้
ปลายหางจะมาถูใบหน้าเวินหลิงเป็นครั้งคราว ส่วนเวินเหมียวเหมียวก็นอนอยู่ในอ้อมกอดอย่างสงบ
คืนนี้ไม่มีฝัน
เช้าตรู่ เวินหลิงพยายามตะเกียกตะกายลุกจากเตียง
“เมื่อคืนนี้กลับไม่ฝันเลยนะ แปลกจัง...”
เวินเหมียวเหมียวยังไม่ตื่น ไหลไปตามแรงเคลื่อนของเวินหลิงนอนขดตัวอยู่บนเตียง
“เอาล่ะๆ เวินเหมียวเหมียวอย่านอนแล้วนะ! ตื่นมาล้างหน้าล้างตาเป็นเพื่อนฉันหน่อย ฮิๆ~”
วันนี้เวินหลิงมีพลังเป็นพิเศษ ยื่นมือไปอุ้มเวินเหมียวเหมียวขึ้นมาแล้วเขย่าเบาๆ
“ตื่นเถอะนะ อื้ม~”
“เครื่องปรับอากาศอุณหภูมิคงที่นี่ดีจริง วันนี้ไม่หนาวจนตื่นเลย ดีใจจัง~”
“(∩_∩)”
เวินเหมียวเหมียวหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก ถูกเวินหลิงอุ้มเดินไปเดินมา