เวินแมวเหมียวถูไถอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ดวงตาหรี่ลงอย่างสบายใจ หางสะบัดไปมา
เวินหลิงอดไม่ได้ ยื่นมือไปเขี่ยหูของมันสองสามที
เวินแมวเหมียวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะดันหัวเข้าหาฝ่ามือของเธอต่อ
เวินหลิงหัวเราะเบา ๆ แล้วยื่นมือไปจิ้มพุงนุ่มนิ่มของมัน
“กินอิ่มแล้วก็นอนสบายใจเลยนะ ไม่คิดจะช่วยแบ่งเบาความกังวลให้ฉันบ้างหรือไง”
เวินแมวเหมียวถูกจิ้มจนหดตัวถอยไปนิดหนึ่ง หลับตาหาวหวอด แล้วไม่สนใจเธอเลย
รถบ้านยังคงแล่นไปข้างหน้าอย่างราบรื่น เวินหลิงเอนพิงหัวเตียง มองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง
หิมะที่ทับถมอยู่สองข้างทางหลวงละลายหายไปหมดแล้ว เผยให้เห็นผืนดินสีน้ำตาลดำกว้างใหญ่
ในอากาศมีกลิ่นดินผสมกับกลิ่นหญ้าเขียวชอุ่ม แตกต่างจากช่วงก่อนที่มีแต่หิมะและน้ำแข็งอย่างเห็นได้ชัด
เวินหลิงจึงเปิดหน้าต่างรถ ปล่อยให้ลมสดชื่นพัดเข้ามา
เวินแมวเหมียวสะดุ้งเพราะโดนลมพัด ลุกขึ้นแล้ววิ่งไปที่หน้าต่าง หมอบลงบนขอบหน้าต่าง ชะโงกหัวออกไปดมกลิ่นข้างนอก ก่อนจะหดกลับเข้ามาในอ้อมแขนของเธอ
ขับรถมานานกว่าชั่วโมงแล้ว เวินหลิงไม่มีอะไรทำ จึงกดเปิดช่องแชทสาธารณะของโซน 8 อีกครั้ง
วันนี้ในช่องแชทเงียบลงไม่น้อย กระแสคุยเรื่องอาชีพเมื่อคืนซาลงแล้ว แต่ก็ยังมีคนคุยกันบ้างเป็นครั้งคราว
【โฟร์ลีฟโคลเวอร์】: พวกเธอว่า จะมีอาชีพเจ๋ง ๆ แบบที่พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อนอีกไหม?
【เอเอเอ ผู้ค้าส่งวัสดุก่อสร้าง】: เป็นไปได้ คืนนี้ฉันว่าจะลองหาวัสดุมาเพิ่ม ดูว่าจะกระตุ้นอะไรที่ซ่อนอยู่ได้หรือเปล่า