เวินหลิงได้สติกลับมา ก่อนยิ้มแล้วยกเวินแมวเหมียวขึ้นไปข้างหน้าอีกนิด
“ดูสิ เวินแมวเหมียวทักทายชูครีมแล้วนะ”
หลินเชินที่อยู่อีกฟากของกล้องหัวเราะตาม “ฮ่า ๆ เจ้าตัวเล็กสองตัวสนิทกันดีจัง”
“เอาละ ๆ ถ้าต่อไปทางนั้นได้วัตถุดิบแปลก ๆ อะไรมา อย่าลืมเก็บไว้ให้ฉันจัดการนะ”
เวินหลิงตอบว่า “ได้ ต่อไปถ้าฉันล่าสัตว์ป่ามา จะยกให้หมดเลย วัตถุดิบมีให้ไม่ขาดแน่”
เวินแมวเหมียวกินเนื้อในชามใบเล็กจนหมด แล้วเลียปากอย่างอิ่มเอม ก่อนกระโดดกลับขึ้นเตียง มุดเข้าไปขดตัวในอ้อมแขนของเวินหลิง
หางของเวินหลิงตวัดม้วนตามไป โอบเวินแมวเหมียวไว้ในอ้อมแขน รถบ้านยังคงแล่นต่อไปท่ามกลางค่ำคืนอันสงบ
เธอพิงหัวเตียง พลางนึกย้อนถึงเรื่องราวในวันนี้
การ์ด【พันธสัญญาแห่งการถักทอฝัน】ที่พี่จือจือมอบให้ อาชีพเชฟที่หลินเชินหมอนั่นได้รับ รวมถึงเนื้อตุ๋นครีมทรัฟเฟิลดำมื้อค่ำนี้ วันนี้ช่างเต็มอิ่มเป็นพิเศษ
คิดไปคิดมา เวินหลิงก็ผล็อยหลับไป
……
เช้าวันถัดมา เวินหลิงถูกเวินแมวเหมียวใช้กรงเล็บเขี่ยปลุก
เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เห็นเวินแมวเหมียวสวมเสื้อกั๊กเถาวัลย์ตัวจิ๋วนั่งยองอยู่บนหมอน แถมยังยื่นอุ้งเท้ามาวางบนเปลือกตาเธออีกด้วย
พอเห็นเวินหลิงตื่น มันก็ร้อง “จี๊ด ๆ” สองที ราวกับกำลังเร่งให้เธอลุกจากเตียง
“รู้แล้ว ๆ ลุกเดี๋ยวนี้แหละ”
เวินหลิงเอื้อมมือไปลูบเวินแมวเหมียว ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วเปิดหน้าต่างสถานะ