ทันใดนั้น แผงหน้าต่างก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยที่เวินหลิงไม่ได้เรียกหา
เธอมองไปยังแผงหน้าต่าง บนนั้นมีตัวอักษรหนึ่งบรรทัดที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
“ᛝᛒᛏᛟᚱᚨᛞᛁᚲᛉ……”
รูม่านตาของเวินหลิงหดเล็กลง ร่างทั้งร่างแข็งค้าง จ้องตัวอักษรบรรทัดนั้น หางชี้ตรงขึ้นมาทันที
แต่ตัวอักษรเหล่านั้นปรากฏอยู่เพียงชั่วพริบตา ก่อนจะหายวับไปเหมือนควันจางที่ถูกลมพัดกระจาย
แผงหน้าต่างหายไป ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
เวินหลิงสูดหายใจลึก ยกมือขึ้นคลึงหน้าผาก
“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าฉันไปกระตุ้นอะไรเข้า……”
ตอนนั้นช่องแชทก็ระเบิดขึ้นมาทันที
【บริการครบวงจร】：เมื่อกี้บนแผงหน้าต่างมีตัวอักษรแวบผ่านใช่ไหม? ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม?
【ต้นหญ้ากลิ้ง】：ฉันเห็นสีหน้าเธอแปลกไป ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ!
【ปลาเค็มตุ๋น】：เชี่ย นั่นตัวอักษรอะไร? ไม่ใช่ของทางฝั่งดวงดาวนี่นา?
【หมูหัวม้วน】：พักเรื่องว่าเป็นตัวอักษรของฝั่งดวงดาวหรือเปล่าไว้ก่อน ประเด็นสำคัญคือ! ระบบเอาชีวิตรอดมีระบบแปลภาษาให้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมีตัวอักษรที่ไม่ได้เลือกปรากฏขึ้นมาได้ล่ะ!!!
เวินหลิงไม่ได้สนใจช่องแชท เธอยืนนิ่งอยู่หน้าแท่งหินสีดำขนาดมหึมา จ้องมันอยู่สองวินาที
จากนั้นก็ยกมือขึ้น ปลายนิ้วรวมกระแสพลังสีทองอ่อนขึ้นมา
“ขจัดอุปสรรค”
กระแสพลังพุ่งกระแทกใจกลางก้อนหินอย่างแม่นยำ เกิดเสียงระเบิดทุ้มต่ำดังสนั่น
หินยักษ์ถูกผ่าออกเป็นสองซีก กลิ้งตกลงไปข้างถนนทั้งสองฝั่ง เผยให้เห็นพื้นถนนตรงกลาง
เวินหลิงลดมือลง มองฝ่ามือของตัวเอง