เวินหลิงมองบทสนทนาบนหน้าต่างอย่างฉงนใจ
“ทำไมยังคุยเรื่องอาชีพกันอยู่อีก หัวข้อนี้ยืดเยื้อมานานแล้วนะ”
เวินหลิงมองบทสนทนาบนหน้าต่างอย่างฉงนใจ
เธอส่ายหน้า แล้วหันกลับไปมองหน้าต่างอีกครั้ง ข้อความในช่องแชทยังคงรีเฟรชขึ้นมาไม่หยุด
【โฟร์ลีฟโคลเวอร์】：วันนี้อาชีพคนเก็บสมุนไพรของฉันช่วยได้มากจริง ๆ ขุดเจอสมุนไพรตั้ง 3 ต้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้หาเท่าไรก็ไม่เจอ
【เอเอเอ ผู้ค้าส่งวัสดุก่อสร้าง】：อาชีพช่างตีเหล็กก็ใช้ดีเหมือนกัน เมื่อกี้ฉันเพิ่งเสริมแผ่นเหล็กให้รถ เพิ่มพลังป้องกันได้ด้วย ฮ่า ๆ
【อ้าบา อ้าบา】：เฮ้อ ถ้าฉันมีอาชีพที่ใช้งานได้จริงบ้างก็คงดี วันนี้เปิดหีบตั้งกองใหญ่ ได้เศษเหล็กมาแค่ไม่กี่ชิ้น ลำบากชะมัด
เวินแมวเหมียวดื่มน้ำหมดแล้ว อุ้งเท้าเล็ก ๆ เหยียบพื้นดังแปะ ๆ
ไม่นานก็วิ่งกลับขึ้นเตียง เหยียบขาของเวินหลิงแล้วกระโดดเข้าอ้อมแขน หาที่นอนสบาย ๆ ขดตัวลง
เวินหลิงลูบหัวเล็ก ๆ ของมัน ก่อนปิดหน้าต่าง แล้วส่งข้อความไปยังกลุ่มเล็ก ๆ ของทั้งสี่คน
【ปลานอนราบ】：คืนนี้กินอะไรกันดี? วันนี้วิ่งวุ่นมาทั้งวันแล้ว
【ขำตายแล้ว】：ฉันเพิ่งตุ๋นซี่โครงหม้อหนึ่ง ยังไม่เสร็จ เดี๋ยวเอาไปลงเทรดดิงเฮาส์ให้
【ขำตายแล้ว】：ว่าแต่ ช่องอาชีพของเธอยังไม่มีความเคลื่อนไหวอีกเหรอ?
【เสี่ยวเถาร้องไห้】：วันนี้พี่เวินหลิงฆ่ามอนสเตอร์ไปกี่ตัวเหรอ? ทางฉันเจอมอนสเตอร์สีน้ำเงินตัวหนึ่ง เกือบสู้ไม่ไหวแน่ะ
【แมวเหาะได้】：ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ ว่าแต่ เรื่องตัวอักษรประหลาดของเธอเข้าใจหรือยัง?