เวินหลิงอุ้มเสื้อผ้าที่ห่อเรียบร้อยไว้ กำลังจะหันกลับไปขึ้นรถ
“จริงสิ เจ้าตัวเล็ก รอก่อน”
จือจือเรียกเธอไว้กะทันหัน เวินหลิงชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับไปมองอย่างสงสัย
เห็นจือจือถือการ์ดใบหนึ่งที่เปล่งประกายสีเงินจาง ๆ แกว่งไปมาให้เธอดู
“ให้...ให้ฉันเหรอ?”
เวินหลิงรับการ์ดมาอย่างลังเล เมื่อสัมผัสแล้วรู้สึกอุ่นมือ ขอบการ์ดประดับด้วยจุดแสงสีม่วงเล็ก ๆ
ตรงกลางการ์ดสลักอักษรสีทองไว้สี่คำว่า ‘พันธสัญญาแห่งการถักทอฝัน’
“นี่คืออะไรเหรอ?”
เวินหลิงก้มมอง พลางเผยสีหน้าประหลาดใจ
จือจือยิ้มแล้วชี้ไปยังตัวอักษรบนการ์ด “นี่คือบัตรสิทธิพิเศษลูกสัตว์ของร้านเรา”
“ใช้บัตรนี้ เธอแวะมาที่ร้านฉันได้วันละครั้ง”
“ถ้าเจอแบบที่ชอบ ก็สั่งจองไว้ได้เลย ไม่ต้องแย่งกับคนอื่นด้วยนะ”
เวินหลิงลูบไล้การ์ดด้วยปลายนิ้ว ก่อนพยักหน้า
“ขอบคุณนะพี่จือจือ ฉันจะมาแวะบ่อย ๆ”
เธอเก็บการ์ดแนบตัวอย่างดี แล้วก้มมองเวินแมวเหมียวที่นั่งยองอยู่ข้างเท้า กำลังจ้องการ์ดอย่างอยากรู้อยากเห็น ก่อนลูบหัวมันไปด้วย
“ไปกันเถอะ กลับบ้าน”
เวินแมวเหมียวส่งเสียง “จิ๊” แล้วกระโดดตามเธอขึ้นรถ
รถบ้านออกเดินทางอีกครั้ง ร้านเล็ก ๆ ของจือจือค่อย ๆ ห่างออกไปท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามอัสดง
บนรถ เวินหลิงแกะห่อเสื้อผ้า แล้วช่วยเวินแมวเหมียวสวมเสื้อกั๊กตัวเล็กประดับเถาวัลย์
เวินแมวเหมียวให้ความร่วมมือ ยื่นขาหน้าเข้าไปในเสื้อ พอสวมเสร็จก็เชิดอกอย่างภาคภูมิใจ กระโดดบนเตียงติดกันสองครั้ง