เห็นได้ชัดว่านี่คือมือของสิ่งพิศวง!
เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย นอกจากเฉินมู่แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบเจอสิ่งพิศวง!
เมื่อประตูใหญ่เปิดออกจนสุด เจ้าของแขนข้างนั้นก็เดินออกมา—
เป็นสิ่งพิศวงในชุดพ่อบ้าน แต่งกายเรียบร้อยคล่องแคล่ว ผมขาวโพลน
เจ้าสิ่งพิศวงเฒ่าคนนี้คือพ่อบ้านของดยุก
“มีแขกใหม่มาอีกแล้ว เชิญเข้ามาเร็ว”
แม้พ่อบ้านจะพูดจาสนิทสนม แต่น้ำเสียงกลับราบเรียบ สีหน้าสงบนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ราวกับทำไปตามหน้าที่
ดูออกว่าพ่อบ้านเฒ่าต้อนรับแขกกลุ่มใหม่อย่างเป็นทางการเท่านั้น
เฉินมู่รู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร
ไม่มีเหตุผลอื่น เพราะมีแขกมาเยือนมากเกินไป!
นับตั้งแต่ที่นี่กลายเป็นฉากพิศวง ภายในเวลาเพียงครึ่งเดือนก็มีแขกมาแล้วสองสามสิบกลุ่ม
ต้องต้อนรับแขกมากมายขนาดนี้ จากความกระตือรือร้นในช่วงแรก พ่อบ้านเฒ่าก็กลายเป็นชาเฉยไปเสียแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ภาพลักษณ์ของแขกเหล่านี้ในใจพ่อบ้านเฒ่าก็ไม่ได้ดีนัก
ใคร ๆ ก็พูดกันว่าการไปเยี่ยมเยือนโดยไม่ถือของติดมือไปด้วยนั้นไร้มารยาท เป็นการไม่ให้เกียรติอย่างยิ่ง และในหมู่สิ่งพิศวงก็เป็นเช่นเดียวกัน
แต่แขกสองสามสิบกลุ่มที่มาที่นี่ ไม่มีข้อยกเว้นเลยสักคน ล้วนมามือเปล่าทั้งสิ้น!
ไม่รู้จักมารยาทและไม่ให้เกียรติกันเลย!
ที่จริงพ่อบ้านเฒ่าเข้าใจคนเหล่านี้ผิดไป
พวกเขามาทำภารกิจพิศวง กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่บนเส้นด้าย ยังจะมีเวลาหาของขวัญมาอีกหรือ?