พอได้ยินเสี่ยวซานพูดเช่นนั้น หวังต้าฟู่ก็สะดุ้งตกใจ
ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่ชายผมเหลืองกับชายผมเขียวสองคนนั้นก็สะดุ้งไปตาม ๆ กัน
คนขับแท็กซี่ไม่มีลูกตาอย่างนั้นหรือ? หรือว่าคนขับแท็กซี่จะเป็นผี?
ใครจะกล้านั่งรถของผีกัน? หรือว่าเฉินมู่ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก็เป็นผีเหมือนกัน?
ทันใดนั้น ทุกคนต่างพากันหันไปมองเฉินมู่
แต่เมื่อมองจากภายนอก เฉินมู่ดูธรรมดาสามัญ ไม่เหมือนผีเลยสักนิด
ผิวของผีมักซีดขาวเย็นเยียบ ทว่าเมื่อดูจากผิวของเฉินมู่แล้วกลับเนียนละเอียด มีเลือดฝาด เห็นได้ชัดว่ายังมีอุณหภูมิ ไม่ใช่ผิวเย็นเยียบ!
คนที่ยังมีอุณหภูมิร่างกายจะเป็นผีได้อย่างไร!
เมื่อแน่ใจว่าเฉินมู่ไม่ใช่ผี ทุกคนก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
แต่พวกเขาต่างสังเกตเห็นว่าเฉินมู่ดูผิดปกติอยู่บ้าง
พูดง่าย ๆ ก็คือ เฉินมู่ใจเย็นเกินไป!
เฉินมู่ยืนอยู่กับที่ มือทั้งสองล้วงกระเป๋า กวาดตามองทั้งสี่คนด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะยืนนิ่งอย่างสงบต่อไป
สุขุมเยือกเย็น! ช่างแตกต่างจากทั้งสี่คนที่กำลังตัวสั่นงันงกอย่างเห็นได้ชัด
หมอนี่ดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งเข้าฉากพิศวงเป็นครั้งแรกเลยสักนิด
ความใจเย็นเช่นนี้ทำให้หวังต้าฟู่ยังต้องละอาย
เขารู้สึกได้ว่าเฉินมู่มีบรรยากาศบางอย่างที่แตกต่างจากคนทั่วไป
บรรยากาศเช่นนี้เกิดจากการขัดเกลาผ่านความเป็นความตายนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ใช่สิ่งที่ชายหนุ่มวัยเท่านี้จะมีได้
เมื่อถูกหลายคนจ้องจนรู้สึกอึดอัด เฉินมู่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเรียบ