แม้ในใจจะอยากด่าหลี่เสี่ยวเสี่ยวให้ตาย แต่ภายนอกเจียงหั่วก็ยังฝืนยิ้มออกมา
“พอแล้วครับ พอแล้ว ขอบคุณสำหรับอาหาร”
เจียงหั่วพูดพลางเตรียมจะจากไป
“เดี๋ยวก่อน คุณอย่าเพิ่งไป” หลี่เสี่ยวเสี่ยวเรียกเขาไว้
“ทำไมครับ? ผมทำภารกิจเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ?”
หัวใจของเจียงหั่วกระตุกวูบ สำนวนว่าไม่ทำเรื่องละอายใจ ก็ไม่ต้องกลัวผีมาเคาะประตูนั้นใช้ไม่ได้กับเขา เพราะเจียงหั่วทำเรื่องละอายใจไว้มากมาย จึงรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
“ไม่มีอะไร ฉันแค่จะบอกว่าคุณทำภารกิจได้ดีมาก เลยได้รับโอกาสหนึ่งครั้ง” หลี่เสี่ยวเสี่ยวกล่าว
“โอกาส? โอกาสอะไรครับ?”
“เห็นเด็กผู้หญิงคนนี้ไหม” หลี่เสี่ยวเสี่ยวชี้ไปยังเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “เธอเป็นคนที่ทำภารกิจรอบก่อนล้มเหลว ตามหลักแล้วเธอควรถูกประหาร
“แต่โรงแรมเที่ยงคืนของเราไม่ชอบฆ่าคนพร่ำเพรื่อ ขอแค่คุณจ่ายเงินผีให้ฉัน 100 เธอก็จะได้รับการปล่อยตัวและออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย
“คุณคิดว่ายังไง?”
เจียงหั่วชะงักไป ก่อนจะมองหลี่เสี่ยวเสี่ยวเหมือนมองคนโง่
โอกาส? แบบนี้เรียกว่าโอกาสด้วยเหรอ?
บ้าเอ๊ย! ดีใจเก้อชัด ๆ!
เจียงหั่วนึกว่าจะได้โอกาสรับรางวัลอะไรสักอย่าง ถึงยังไงก็ต้องได้กำไรมหาศาลแน่ ๆ
ใครจะคิดว่าโอกาสที่หลี่เสี่ยวเสี่ยวพูดถึง คือการให้เขาควักเงินช่วยเด็กผู้หญิงที่ไม่รู้จัก
แบบนี้ยังกล้าเรียกว่าโอกาสอีกเหรอ?
ในกระเป๋าของเจียงหั่วมีเงินผีอยู่ 1,000
ที่มาของเงินผี 1,000 นี้เป็นเรื่องน่าสนใจไม่น้อย