หลังฟังคำพูดของหลี่เสี่ยวเสี่ยว เจียงหั่วก็รู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว
เขารู้ว่าวันนี้ตัวเองต้องตายแน่
ผู้เล่นเก๋าเกมอย่างเฉินมู่ผ่านกฎมามากกว่าจำนวนมื้ออาหารที่เจียงหั่วเคยกินเสียอีก
ถ้าเฉินมู่อยากกำจัดเจียงหั่ว แค่ตั้งกฎวกวนสักสองสามข้อก็พอแล้ว
กฎทั้งสี่ข้อที่เฉินมู่ให้มายังไม่ถึงกับเกินเหตุ แถมไม่มีข้อไหนเป็นกฎผิดด้วยซ้ำ
ถึงอย่างนั้น เจียงหั่วก็ยังมองเส้นทางรอดไม่ออก
เหตุผลง่ายมาก เพราะเฉินมู่มองทะลุความคิดของเจียงหั่ว คนแบบนี้เฉินมู่เห็นมามากแล้ว
เฉินมู่กับเจียงหั่วอยู่กันคนละระดับโดยสิ้นเชิง!
สุดท้ายเจียงหั่วกัดฟันพูดคำสั่งเสียของตัวเองออกมา
“ถือว่าฉันซวยเอง ดวงไม่ดี ถูกภารกิจพิศวงของพวกคุณเลือกเข้าให้ นี่มันเพราะชะตาฉันไม่ดีเอง!”
หลี่เสี่ยวเสี่ยวกลับยิ้มอย่างมีเลศนัย “คิดบ้างไหมว่าเป็นไปได้หรือเปล่า ที่เถ้าแก่เฉินเป็นคนให้คุณมาที่นี่?”
“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้!”
เจียงหั่วไม่กล้าเชื่อโดยสัญชาตญาณ
หรือเฉินมู่จะมีความสามารถกำหนดภารกิจพิศวงให้เขาได้?
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง นี่มัน...น่ากลัวเกินไปแล้ว!
มนุษย์กำหนดภารกิจพิศวงได้ด้วยหรือ?
เรื่องนี้เกินขอบเขตความเข้าใจของเจียงหั่วไปแล้ว!
ในที่สุดเจียงหั่วก็เพิ่งตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วตัวเองไปล่วงเกินคนแบบไหนเข้า
เฉินมู่แตกต่างจากเหล่าดาราที่เขาเคยรายงานข่าวถึงอย่างสิ้นเชิง! ในมือของเฉินมู่มีทั้งอำนาจและเลือดจริง ๆ!
ไม่นานนัก พนักงานก็ลากเจียงหั่วออกไป หาที่เปลี่ยวแห่งหนึ่งให้เขาได้เพลิดเพลินกับการหลับใหลอันแสนสบายที่สุดไปนับจากนี้