ในเวลาเดียวกับที่ภารกิจถูกแจกจ่าย
เมืองข้างเคียง
ภายในห้องชุดขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง เจียงหั่วเขียนบทความชิ้นใหม่เสร็จแล้วก็ยืดเส้นยืดสายอย่างสบายใจ
หัวข้อบทความคือ—
【ความเห็นแก่ตัวของเฉินมู่นั้นชวนให้เหลือเชื่อ! ทำไมถึงมีคนเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้? ถ้าให้เงินผีฉัน 100 ล้าน ฉันจะบริจาคทั้งหมดเพื่อช่วยเหลือทุกคนแน่นอน!】
การเขียนแบบนี้คือแนว “ไม่อวยไม่แซะ แต่เหยียบคนหนึ่งแล้วชูอีกคน” ที่เจียงหั่วถนัดที่สุด
เริ่มจากแต่งเรื่องว่าเฉินมู่เอาแต่ยืนดูคนตายโดยไม่ช่วยสารพัดเรื่อง ไม่ต้องสนหรอกว่าจริงหรือไม่จริง ขอแค่เขียนรายละเอียดให้ชัดเจน ราวกับตัวเองอยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นก็พอ
จากนั้นค่อยพลิกสำนวน เริ่มต้นด้วยคำว่า “ไม่อวยไม่แซะ” แล้วบอกว่าถ้าตัวเองมีเงินผี 100 ล้าน คงไม่ยืนดูคนตายโดยไม่ช่วยแบบนี้แน่ ต้อง...แน่นอน
พอเอามาเปรียบเทียบกัน ก็เหยียบคนหนึ่งแล้วชูอีกคน สร้างความขัดแย้งได้เต็มที่
เจียงหั่วรู้ดีโดยไม่ต้องคิดว่า บทความชิ้นนี้จะต้องเป็นบทความยอดนิยมที่มียอดอ่านหลายแสนอีกชิ้นแน่
หลังจากกดปุ่ม【เผยแพร่】เจียงหั่วก็รู้สึกหิว จึงเตรียมไปหาอะไรกิน
จังหวะนั้นเอง จู่ ๆ เขาก็พบว่ามีกระดาษแผ่นเล็กสีแดงเลือดปรากฏขึ้นบนโต๊ะตรงหน้า
หัวใจเจียงหั่วกระตุกวูบ
คงไม่ใช่ภารกิจพิศวงหรอกนะ?
ทำไมถึงโชคร้ายขนาดนี้!
วินาทีถัดมา พอเจียงหั่วอ่านข้อความบนกระดาษชัด ๆ เขาก็แทบตาลายหมดสติ
เชี่ยเอ๊ย!
ดันเป็นโรงแรมเที่ยงคืน!