หลังพูดคุยกับดยุกต่ออีกครู่หนึ่ง เวลาก็ล่วงเลยไปมากแล้ว เฉินมู่จึงลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ
ดยุกเป็นเจ้าบ้านที่กระตือรือร้นมาก พยายามรั้งเฉินมู่ให้อยู่ค้างคืนอย่างเต็มที่ แต่เฉินมู่ก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ
เฉินมู่ไม่คุ้นกับการค้างคืนบ้านคนอื่น เขาคิดจะกลับไปโรงอาหารเที่ยงคืนสักรอบ แล้วนอนที่นั่นในคืนนี้
ดยุกอาลัยอาวรณ์ไม่น้อย จึงให้ฮูหยินดยุกไปส่งเฉินมู่
ฮูหยินดยุกพาเฉินมู่ลงบันได มาถึงหน้าประตูใหญ่ชั้นหนึ่ง
ก่อนจากกัน เฉินมู่ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วหยิบบัตรใบหนึ่งออกมาจากแหวน
บัตรใบนี้เป็นสีดำทั้งใบ แซมด้วยสีทองหม่นเล็กน้อย
ไม่ผิดแน่ นี่คือบัตรแบล็กโกลด์ของห้างเสื่อมทราม!
หลังเฉินมู่ได้บัตรแบล็กโกลด์สูงสุดมา ด้วยสิทธิพิเศษของบัตร เขาก็สามารถออกบัตรแบล็กโกลด์ให้คนอื่นได้ถึง 10 คน
เฉินมู่จึงออกบัตรแบล็กโกลด์ให้หนึ่งใบ วงเงิน 1 ล้าน ถือเสียว่าเป็นของขวัญอำลาฮูหยินดยุก
เมื่อเห็นบัตรแบล็กโกลด์ตรงหน้า ดวงตาของฮูหยินดยุกก็เป็นประกาย
นางเคยไปห้างเสื่อมทรามมาไม่น้อยครั้ง ย่อมรู้ดีว่าบัตรแบล็กโกลด์นั้นสูงส่งเพียงใด!
แม้แต่ตอนที่ดยุกอยู่ในช่วงรุ่งเรืองที่สุด ฮูหยินดยุกก็ยังไม่มีปัญญาทำบัตรแบล็กโกลด์ ทำได้เพียงใช้บัตรเงินจับจ่ายเท่านั้น
ยามไปเดินห้างกับฮูหยินดยุก ยังมีคุณนายพิศวงคนหนึ่งอาศัยว่าตนมีบัตรแบล็กโกลด์ วางท่าเย่อหยิ่งทุกครั้ง ทำให้ฮูหยินดยุกขัดใจมานาน
ใครจะคิดว่าในยามต้องจากกัน เฉินมู่กลับมอบบัตรใบนี้ให้นาง นี่คือบัตรแบล็กโกลด์ที่นางใฝ่ฝันมานาน!