เฉินมู่ข่มความตื่นเต้นไว้ ก่อนหยิบกระดาษสีเลือดออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วควักพู่กันทองคำผีออกจากกระเป๋า
เขาอยากพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตัวเองว่า สามารถจัดภารกิจพิศวงขึ้นมาได้จริงหรือไม่
เฉินมู่หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากทั้งหมดสิบแผ่นขึ้นมา บนนั้นเขียนว่า【โรงอาหารเที่ยงคืน】
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินมู่ก็นึกถึงคนคนหนึ่ง—เจียงหั่ว
คนผู้นี้เป็นปาปารัสซี ก่อนโลกาวินาศพิศวงจะมาถึง เขาหากินด้วยการขุดคุ้ยข่าวฉาวโดยเฉพาะ
เดิมทีคนอย่างเขากับเฉินมู่ไม่มีทางเกี่ยวข้องกันได้
แต่หลังโลกาวินาศพิศวงมาถึง ก็แทบไม่มีใครสนใจข่าวฉาวอีก เจียงหั่วจึงหมดรายได้ไปในพริบตา
พอดีกับที่ข่าวเรื่องเฉินมู่ทยอยซื้อกิจการต่าง ๆ แพร่ออกไป เจียงหั่วจึงพบเป้าหมายใหม่ทันที
นี่มันกระแสใหญ่ชัด ๆ!
ในสภาพแวดล้อมที่ผู้คนหวาดกลัวกันโดยทั่วไป แค่จับเฉินมู่มาบีบคั้นทางศีลธรรมอย่างหนัก ยังจะต้องกลัวไม่มีคนสนใจอีกหรือ?
ยังจะต้องกลัวหาเงินสกปรกไม่ได้อีกหรือ?
เจียงหั่วจึงเล็งเป้าไปที่เฉินมู่ เริ่มโพสต์ความคิดเห็นบนอินเทอร์เน็ตอย่างบ้าคลั่ง โดยมีใจความสำคัญเพียงข้อเดียว—
เฉินมู่ นายเก่งขนาดนั้น ทำไมถึงเอาแต่ยืนดูคนอื่นตาย?
เมื่อมีภารกิจพิศวงปรากฏขึ้นที่ไหน แล้วมีผู้เข้าร่วมเสียชีวิต เจียงหั่วก็จะโผล่มาด่าทอเฉินมู่บนอินเทอร์เน็ตทันที:
เฉินมู่แห่งเมืองวั่งเจียงเก่งขนาดนั้น มีสิ่งประหลาดเป็นลูกน้องตั้งมากมาย ทำไมถึงยังนั่งดูคนคนนั้นตายอีก? ส่งสิ่งประหลาดไปสักสองตัวช่วยเขาไม่ได้หรือไง?
หรือไม่ก็โพสต์ว่า: เฉินมู่รวยขนาดนั้น เมื่อวานมีภารกิจพิศวงเกิดขึ้นที่เมืองหนึ่ง มีคนต้องเข้าร่วมตั้งสิบคน ทำไมเฉินมู่ไม่ควักเงินซื้อฉากพิศวงนั้นไปเลยล่ะ? แบบนี้คนพวกนั้นก็ไม่ต้องตายแล้ว! เฉินมู่เย็นชาจนน่าขยะแขยง ต้องรับผิดชอบต่อการตายของคนเหล่านั้น!