บนกระดาษสีแดงฉานมีคำอธิบายภารกิจเขียนไว้อย่างชัดเจน:
【ในโรงเรียนยามดึก มีโรงอาหารแห่งหนึ่งที่เปิดตอนเที่ยงคืน
เมื่อเสียงระฆังเที่ยงคืนดังขึ้น กลิ่นคาวจะลอยออกมาจากหลังครัวของโรงอาหาร อาหารสีแดงจานแล้วจานเล่าถูกนำมาวางบนโต๊ะ แสงเทียนสลัวไหววูบอยู่ในห้องอาหาร รอคอยแขกประหลาดกลุ่มหนึ่ง...
คุณเป็นพนักงานเสิร์ฟของโรงอาหารเที่ยงคืน โปรดไปถึงโรงอาหารของโรงเรียนก่อนเที่ยงคืน ในฐานะพนักงานเสิร์ฟที่มีคุณสมบัติเหมาะสม การมาสายถือเป็นความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้】
เฉินมู่เงยหน้ามองเวลา ตอนนี้สามทุ่มครึ่ง ยังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงครึ่งกว่าภารกิจจะเริ่ม
เดินไปโรงอาหารใช้เวลาแค่สิบนาที มีเวลาเหลือเฟือ
เมื่อเทียบกับความสงบนิ่งของเฉินมู่ คนอื่น ๆ กลับดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งห้องเรียนวุ่นวายโกลาหล ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ทุกคนได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับภารกิจพิศวงกันหมดแล้ว ไม่มีใครคิดเลยว่าตอนนี้มันจะเกิดขึ้นกับคนรอบตัวจริง ๆ
“ให้ตายสิ เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องจริงด้วยเหรอ!”
“ทำยังไงดี รีบไปตามครูมาเร็ว ฉันได้ยินมาว่าภารกิจพิศวงทำให้คนตายได้นะ!”
“ตามครูมาแล้วจะมีประโยชน์อะไร? ไม่เห็นหรือไงว่าครูประจำชั้นนั่งอยู่ตรงนั้น เขาก็ทำอะไรไม่ได้หรอก”
“เจอเรื่องน่ากลัวขนาดนี้ ก็ได้แต่หวังให้พวกเขาเอาตัวรอดกันเองแล้วล่ะ”
“ไม่ไปทำภารกิจได้ไหม? ฮือ ๆ ฉันอยากกลับบ้าน”
“ไม่ไปเหรอ? อยากตายเร็วขึ้นหรือไง? เมื่อสองวันก่อน มีผู้ชายคนหนึ่งในหมู่บ้านฉันได้รับภารกิจพิศวง แต่ไม่กล้าไปท่าเดียว เดาสิว่าเกิดอะไรขึ้น? พอถึงเวลาเริ่มภารกิจ ก็มีเส้นสีแดงปรากฏขึ้นตรงเอวเขาทันที ร่างทั้งร่างแยกออกเป็นสองท่อน ได้ยินว่าดิ้นทุรนทุรายอยู่นานกว่าสิบนาทีกว่าจะตายอย่างทรมาน”
“คนที่ถูกเลือกนี่โชคร้ายจริง ๆ ภารกิจน่ากลัวขนาดนี้ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เช้าจะเหลือคนรอดสักกี่คน”
“หวังว่าฉันจะไม่ถูกเลือกนะ ฉันโชคดีมาตลอด”
เฉินมู่สังเกตเห็นว่าเพื่อนร่วมโต๊ะมองเขาด้วยแววตาเวทนา อีกฝ่ายทำท่าราวกับกำลังมองดูคนอื่นประสบเคราะห์อยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ ทั้งยังแอบขยับห่างออกไป กลัวว่าจะติดโชคร้ายจากเฉินมู่
เฉินมู่ชินกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว
เขามองคนออกมานานแล้ว เพราะนี่แหละคือธาตุแท้ของมนุษย์
คนที่ไม่ถูกเลือกคิดว่าตัวเองยืนดูคนอื่นซวยได้อย่างปลอดภัย โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองก็ไม่มีทางหลบพ้นเช่นกัน
เฉินมู่รู้ดีว่าอีกสองสัปดาห์ เพื่อนร่วมโต๊ะของเขาจะได้รับภารกิจพิศวง แล้วถูกผีร้ายฉีกเป็นชิ้น ๆ ระหว่างทำภารกิจ
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนในห้องทยอยสะพายกระเป๋าออกไป
พวกเขาไม่ได้ถูกเลือกให้ทำภารกิจ จึงรีบวิ่งกันสุดฝีเท้า กลัวว่าโรงอาหารเที่ยงคืนจะตามมาหาตัวเอง
จำนวนนักเรียนในโรงเรียนลดลงเรื่อย ๆ ไฟในห้องเรียนดับลงทีละห้อง สุดท้ายก็เหลือเพียงห้องของเฉินมู่ที่ยังเปิดไฟอยู่
นักเรียนที่ได้รับภารกิจหลายคนมารวมตัวกัน แต่ละคนถือกระดาษไว้ในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง ถึงกับตัวสั่นงันงก
นอกจากเฉินมู่แล้ว อีกหลายคนล้วนเป็นนักเรียนหญิงห้องเดียวกัน
เฉินมู่ไม่ได้แปลกใจ
เพราะเขาเรียนอยู่ห้องศิลป์ ซึ่งปกติมีนักเรียนหญิงมากกว่านักเรียนชาย
ตอนนี้เด็กสาวเหล่านั้นหน้าซีดเผือด ตัวสั่นด้วยความกลัว สองคนถึงกับสะอื้นเบา ๆ
ตรงกันข้าม เฉินมู่กลับสงบนิ่งเป็นพิเศษ
การฝ่าฟันในโลกาวินาศมาห้าปีทำให้จิตใจของเฉินมู่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง คลื่นลมลูกใหญ่แค่ไหนเขาก็เคยเจอมาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ในมือยังมีเงินผีนับล้านล้าน ก่อนย้อนกลับมาเขาก็เคยทำภารกิจนี้มาก่อน มีอะไรให้ต้องกลัวอีก?
สิ่งที่เฉินมู่กำลังคิดอยู่คือจะซื้อโรงอาหารเที่ยงคืนมาเป็นของตัวเองได้อย่างไร
ถ้าจำไม่ผิด โรงอาหารเที่ยงคืนเป็นกิจการที่มีอนาคตไกล และมีโอกาสเพิ่มมูลค่าได้อีกมาก
ในช่วงปลายของโลกาวินาศ โรงอาหารเที่ยงคืนรับสมัครเชฟผีชั้นสูงไว้มากมาย จนกลายเป็นโรงแรมชั้นสูงที่มีชื่อเสียงไปทั่วสารทิศ
ผีหิวโหยจำนวนนับไม่ถ้วนพากันมาเพราะได้ยินชื่อเสียง บางตนถึงกับยอมเป็นคนคุ้มกันให้โรงอาหารเที่ยงคืน เพียงเพื่อแลกกับอาหารมื้อหนึ่ง
ดังนั้น เฉินมู่จึงตั้งใจจะผงาดขึ้นในโลกาวินาศพิศวง โดยเริ่มจากซื้อโรงอาหารเที่ยงคืน!
————————
โรงอาหารตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามสนามกีฬาโรงเรียน เพื่อไม่ให้ไปสาย ทุกคนจึงไปยืนรอที่หน้าโรงอาหารกันก่อน
ยามค่ำคืน โรงอาหารมืดสนิทและเงียบสงัด ไร้ร่องรอยว่ามีคนเป็นอยู่แม้แต่น้อย
เวลาผ่านไปทีละนาที
เมื่อเสียงระฆังทุ้มต่ำดังขึ้นสามครั้ง เที่ยงคืนก็มาถึง
ทันใดนั้น แสงเทียนหลายจุดก็เริ่มไหววูบอยู่ในโรงอาหารที่มืดสนิท เงาผีวูบผ่านให้เห็นราง ๆ
ขณะเดียวกัน กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ก็ลอยออกมาจากประตูโรงอาหาร
“พนักงานเสิร์ฟหนุ่มสาวทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่โรงอาหารเที่ยงคืน”
มีร่างหนึ่งในชุดเครื่องแบบเดินออกมาจากประตูโรงอาหาร
เฉินมู่รู้ว่าเธอเป็นผู้จัดการโรงอาหาร และเป็นผีผู้หญิงตนหนึ่ง
ผู้จัดการโรงอาหารสวมเครื่องแบบสีแดง ท่อนล่างเป็นกระโปรงรัดรูป หากไม่นับรอยเลือดจาง ๆ ที่มุมปาก เธอคงเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง
ผู้จัดการสาวกวาดตามองเฉินมู่กับคนอื่น ๆ ท่ามกลางผู้คนที่กำลังสั่นเทา สีหน้าเรียบเฉยของเฉินมู่ดูแปลกแยกอย่างเห็นได้ชัด
ผู้จัดการสาวมองเฉินมู่อยู่สองครั้ง ดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อยที่เขาสงบนิ่งได้ขนาดนี้
“ถึงเวลาทำงานแล้ว พนักงานเสิร์ฟหน้าใหม่ทุกท่าน ฉันเป็นผู้จัดการของโรงอาหารเที่ยงคืน
เพื่อให้การทำงานของทุกท่านราบรื่น ฉันจำเป็นต้องชี้แจงกฎของโรงอาหารเที่ยงคืน โปรดปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัด:
1: ห้ามฝ่าฝืนคำสั่งของผู้จัดการโรงอาหาร พวกคุณต้องทำตามคำสั่งของฉันอย่างซื่อสัตย์
2: ผู้ที่มาใช้บริการคือแขก ต้องปฏิบัติต่อแขกอย่างสุภาพ ไม่ว่าแขกจะเรียกร้องอะไร ก็ต้องทำตามโดยไม่มีเงื่อนไข แม้แต่ฉันเองก็ต้องทำตามคำเรียกร้องของแขก
3: เวลาทำงานคือสองชั่วโมง ระหว่างนั้นห้ามออกจากโรงอาหาร ห้ามทำข้าวของในโรงอาหารเสียหาย มิฉะนั้นจะถูกลงโทษ”
หลังจากอธิบายกฎจบ ผู้จัดการก็โบกมือเรียกทุกคน ส่งสัญญาณให้เฉินมู่และพวกเข้าไปในโรงอาหาร