เฉินมู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
“คุณทำได้ดีมากนะ รอบนี้ผมพอใจกับการเดินทางมาก” เฉินมู่กล่าว
เมื่อได้ยินว่าเฉินมู่พอใจ สิ่งประหลาดในชุดสูทก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุด
ดีจริง ๆ ในที่สุดก็ทำให้เถ้าแก่เฉินพอใจได้แล้ว!
“ถ้าอย่างนั้น... เถ้าแก่เฉินคิดว่า... จะรับซื้อรถไฟใต้ดินวิญญาณไว้ไหมครับ?
เรื่องราคาคุยกันได้ครับ ขอแค่คุณยินดีซื้อ ผมลดให้ครึ่งราคาได้เลย!
ถ้าเถ้าแก่เฉินยังไม่พอใจ เราก็คุยเรื่องราคากันได้ครับ”
สิ่งประหลาดในชุดสูทพูดอย่างระมัดระวัง พลางสังเกตสีหน้าของเฉินมู่ไปด้วย เพราะกลัวว่าจะทำให้เขาโกรธ
ลดให้ครึ่งราคาตั้งแต่เปิดปากเลยเหรอ? หั่นราคาลงครึ่งหนึ่งทันที!
เฉินมู่รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย
ราวกับเพิ่งพบกัน อีกฝ่ายก็หั่นราคาของตัวเองลงครึ่งหนึ่งเสียแล้ว
ถ้ากดราคาลงไปอีก จะไม่ดูเหมือนเถ้าแก่เฉินไร้น้ำใจต่อสิ่งประหลาดหรอกหรือ
“เอาละ ๆ ตกลงตามนี้แหละ ห้าสิบล้านเงินผี ผมซื้อรถไฟใต้ดินไว้เอง!”
เฉินมู่กล่าว
รถไฟใต้ดินวิญญาณมีเพียงสายเดียว แถมเส้นทางก็ไม่ยาว ตามปกติแล้วควรมีราคาขายอยู่ที่ 100 ถึง 200 ล้านเงินผี
ซื้อมาในราคา 50 ล้าน เท่ากับลดให้ครึ่งหนึ่ง นับว่าคุ้มมากแล้ว
ถึงอย่างไร รถไฟใต้ดินวิญญาณก็เป็นเพียงฉากประกอบที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการหมุนเวียนภายในเมือง และต้องอาศัยเมืองวั่งเจียงเพื่อดำรงอยู่
ไม่เหมือนฉากอย่างโรงแรมเที่ยงคืนหรือโรงเรียนมัธยมรัตติกาล ที่มีระบบของตัวเองและเป็นยักษ์ใหญ่โดยกำเนิด ต่อให้แยกจากเมืองวั่งเจียงก็ยังมีอำนาจคุกคามพื้นที่อื่นได้