เมื่อรถไฟใต้ดินค่อย ๆ เคลื่อนออก ผู้โดยสารสิ่งประหลาดจอมกลั่นแกล้งก็เริ่มหาเรื่องยาก ๆ มาให้พนักงานรถไฟทำไม่หยุด
“เฮ้! พนักงานรถไฟที่ใส่หมวกคนนั้น! ฉันต้องการผ้าห่ม ภายใน 3 นาทีต้องเอามาส่งถึงมือฉัน!”
“พนักงานรถไฟตัวสูงคนนั้น กระเป๋าเดินทางของฉันไม่รู้ว่าหายไปอยู่ตู้ไหน ภายใน 10 นาทีต้องหาให้เจอ!”
“ฉันอยากดื่มเลือดสด ๆ! พนักงานรถไฟ รีบเอาเลือดมาให้ฉัน!”
เสียงตะโกนสั่งดังต่อเนื่องกันไปทั่วตู้รถไฟใต้ดิน
ผู้เข้าร่วมทั้งชายและหญิงต่างยุ่งจนเหงื่อท่วมหน้า ไม่มีข้อยกเว้น
คำขอของผู้โดยสารแต่ละคน จะว่ายากก็ไม่ยาก แค่ลงมือทำก็แก้ได้ ไม่ต้องใช้สมองคิดอย่างบ้าคลั่ง
แต่จะว่าง่ายก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย พนักงานรถไฟคนหนึ่งต้องจัดการคำขอจากผู้โดยสารหลายคนพร้อมกัน สมองต้องสลับไปมาระหว่างภารกิจย่อยต่าง ๆ
เผลอเพียงนิดเดียวก็อาจลืมภารกิจบางอย่าง หรือทำเกินเวลาที่กำหนด
ท่ามกลางพนักงานรถไฟที่กำลังง่วนอยู่ เฉินมู่กลับโดดเด่นเป็นพิเศษ
เฉินมู่นั่งอยู่บนที่นั่งชั้นหนึ่ง บนโต๊ะพับเล็ก ๆ ตรงหน้ามีผลไม้สดวางอยู่ ข้าง ๆ ยังมีบอสใหญ่คอยปรนนิบัติ พร้อมตอบข้อสงสัยให้เฉินมู่ได้ทุกเมื่อ
อะไรนะ? ถามว่าถ้ามีผู้โดยสารมาเรียกใช้บริการเฉินมู่จะทำยังไงงั้นเหรอ?
เมื่อครู่มีผู้โดยสารสิ่งประหลาดคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าเอาสมองไปไว้ที่ไหน ถึงกับเดินมาหาเฉินมู่จริง ๆ แล้วขอให้เฉินมู่บริการ
“เถ้าแก่เฉิน รบกวนช่วยปรับที่นั่งให้ผมหน่อยครับ”