โทรศัพท์มือถือในมือเฉินมู่ เป็นของที่คนขับรถให้เขาไว้ในตอนนั้น
คนขับรถบอกว่า ขอแค่ติดต่อผ่านโทรศัพท์เครื่องนี้ เฉินมู่ก็เรียกเขาได้ทุกเมื่อ ขอเพียงเฉินมู่ติดต่อมา ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนในเมืองวั่งเจียง คนขับรถก็ไปถึงได้ภายในเวลาไม่ถึง 5 นาที
ตลอดสิบกว่าวันมานี้ เฉินมู่เป็นฝ่ายติดต่อคนขับรถมาตลอด โทรศัพท์ใช้งานได้ดีจริง ๆ
คนขับรถไม่เคยติดต่อเฉินมู่ก่อน เพราะรู้ดีว่าการไม่โทรไปรบกวนเถ้าแก่หากไม่มีเรื่องด่วน ถือเป็นมารยาทอย่างหนึ่งของลูกน้อง
แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้น? คนขับรถโทรหาเขาก่อนงั้นเหรอ?
เฉินมู่เดาไม่ผิดแน่ ต้องเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น และเป็นเรื่องใหญ่ด้วย! ไม่อย่างนั้นคนขับรถคงไม่ติดต่อมา
“ฮัลโหล?” เฉินมู่รับสาย
เป็นอย่างที่คิด เสียงคนขับรถจากปลายสายฟังดูร้อนรนมาก “เถ้าแก่ครับ เมื่อกี้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของเรือนสวนซานสุ่ยติดต่อผมมา บอกว่าจู่ ๆ ก็มีสิ่งประหลาดจำนวนมากโผล่มาที่หน้าประตูเรือนสวนซานสุ่ย
“พวกมันแข็งแกร่งกันมาก ส่วนใหญ่เป็นระดับหัวหน้าผี
“ตอนนี้พวกมันกำลังปิดทางอยู่หน้าเรือนสวนซานสุ่ย บอกว่าอยากพบคุณครับ”
เฉินมู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “โอเค รอฉันที่ทางออกรถไฟใต้ดินวิญญาณ เดี๋ยวไปหา”
หลังวางสาย เฉินมู่กำชับนายสถานีรถไฟใต้ดินสองสามคำ ก่อนรีบเดินขึ้นไปยังพื้นดิน
ที่ทางออกรถไฟใต้ดิน คนขับรถเปิดประตูรถรอเฉินมู่อยู่แล้ว
สถานการณ์เร่งด่วน ทั้งคู่ไม่พูดอะไรสักคำ พอเฉินมู่ขึ้นรถ คนขับรถก็เหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังเรือนสวนซานสุ่ยอย่างรวดเร็ว