[เปิดใช้งานเครื่องมือแก้ไขบันทึกขุนเขาและทะเล! กำลังดำเนินการแก้ไขตัวละครขั้นแรก]
ในห้วงความคิดของหลี่จู๋ ม้วนหนังสือโบราณค่อย ๆ คลี่ออก หลังจากพลิกไปมาหน้าหนึ่งก็หยุดอยู่ที่หน้าหนึ่ง
เถาเที่ย《คัมภีร์ขุนเขาและทะเล·ตำราขุนเขาทิศเหนือ》
เถาเที่ย
“เขางูขอ...มีสัตว์ร้ายชนิดหนึ่ง รูปร่างคล้ายแกะแต่มีหน้าเป็นคน มีตาอยู่ใต้รักแร้ ฟันเป็นเขี้ยวเสือ เล็บเหมือนคน เสียงร้องเหมือนทารกแรกเกิด เรียกว่าเถาเที่ย มันกินคน”
อิงอิงอิง!
เมื่อพลิกหน้ากระดาษ รูปลักษณ์ของเถาเที่ยก็ปรากฏบนหน้ากระดาษ พร้อมกับเสียงร้องคล้ายทารกดังขึ้น
ทว่าทั้งภาพยังไม่สว่างขึ้นมา
[ได้รับสายเลือดเถาเที่ย เริ่มหลอมรวม]
[ได้รับพรสวรรค์เถาเที่ย: ถุงกระเพาะเถาเที่ย]
[ถุงกระเพาะเถาเที่ย: สามารถกลืนกินทุกสิ่งในโลก แล้วเปลี่ยนมันเป็นสารอาหารของตัวเอง]
ทันทีที่ข้อความเด้งขึ้นตรงหน้า แสงสายหนึ่งพุ่งออกจากบันทึก แทรกเข้าไปในห้วงความคิดของหลี่จู๋
ในบัดดลนั้น เขารู้สึกหิวโหยอย่างรุนแรงในท้อง
แต่รอบ ๆ ตัวไม่มีอะไรให้กิน เขาบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย ต้องการสารอาหาร แต่ก็ไม่สามารถออกล่าได้
“ช่างมัน!”
หลี่จู๋อ้าปากใหญ่ เปลี่ยนร่างเป็นเครื่องขุดดิน กัดกินแผ่นหญ้าบนพื้นโดยตรง
เคี้ยวหญ้าพร้อมดินกลืนเข้าไปในท้อง
ครืดคราด
ถุงกระเพาะเถาเที่ยเริ่มย่อยทันที ดูดซับพลังงานธรรมชาติจาง ๆ ที่มีอยู่ในดินและพืชพรรณ
หลี่จู๋รู้สึกได้ทันทีว่ามีพลังบางอย่างลึกลับซึมซาบเข้าสู่ร่างกาย
สารอาหารที่ให้มาออกฤทธิ์แล้ว!
หลี่จู๋ดีใจอย่างยิ่ง ไม่แยแสต่อศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์อีกต่อไป มีอะไรอยู่ใกล้ก็แทะเสีย
บางครั้งขุดพบตัวหนอนที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน ก็ดูดเข้าไปเหมือนดูดเส้นหมี่
“โถ่เอ๊ย อร่อยก็ว่าอร่อย ไม่อร่อยก็ว่าไม่อร่อย นี่ดินกับหญ้านี่มันรสชาติแย่จริง ๆ เลย!”
อย่าได้ดูถูกเจตจำนงเอาชีวิตรอดของหลี่จู๋ เพื่อมีชีวิตอยู่ จะกัดกินโคลนเน่า ๆ บ้าบอแค่ไหนก็ยอม
ถึงแม้สิ่งเหล่านี้ไม่มีสารอาหารเท่าไร แต่โชคดีที่อาการบาดเจ็บไม่แย่ลงเพราะได้รับการเติมเต็มสารอาหาร
เขาดิ้นรนพิงต้นไม้นอนลง
ไข่มังกรอีกสามฟองก็ฟักออกมาตามลำดับ เป็นมังกรแท้สองตัว และยังมีตัวหนึ่งที่เป็นมังกรอสูร
“นามที่แท้จริง!”
คาร์ลทาร์มองดูลูกมังกรทั้งสามแล้วถามทีละตัว
“ซอร์การ์แซกซ์”
“อิสทีเรียล”
“กุ๊ก...กุ๊ก...”
นามที่แท้จริงของเผ่ามังกรล้วนมีมรดกของมังกรรวมอยู่ด้วย
เผ่ามังกรตราบใดที่ไม่ตาย ยิ่งอายุยืนก็ยิ่งแข็งแกร่ง มรดกมังกรที่ตื่นขึ้นได้ก็ยิ่งมากขึ้น
ดังนั้นมังกรหลายตัวหลับทีละหลายสิบเป็นร้อยปี ผลคือตื่นขึ้นมา
“มรดกมังกรได้ MVP!”
ตัวเองไม่ต้องทำอะไรเลย ก็แข็งแกร่งขึ้นมาอย่างน่าเหลือเชื่อ แต่ว่าตามจริงแล้ว มังกรก็มีดีแค่ข้อนี้จริง ๆ มันจึงทะนงตนได้
ดังนั้นจิตใจของมังกรหลายตัวยังต่ำเขว่ แข็งแกร่งขึ้นก็แค่ทารกยักษ์ที่ได้ความสามารถยิ่งใหญ่
ปกติชอบทำเรื่องแย่ ๆ อย่างปล้นสมบัติ ปล้นบ้านเรือน ลักพาตัวเจ้าหญิง
จึงไม่น่าแปลกที่ชนชาติส่วนใหญ่ไม่ต้อนรับมังกรห้าสี
ในขณะเดียวกัน มังกรที่สายเลือดบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น มรดกที่ได้รับก็ยิ่งแข็งแกร่ง
ในความหมายกว้าง มังกรมีมากมายหลายชนิด ที่พบบ่อยคือมังกรยักษ์ห้าสี มังกรแดง มังกรดำ มังกรฟ้า มังกรเขียว มังกรขาว พวกนี้คือมังกรยักษ์กระแสหลัก
ยังมีมังกรฝ่ายดีมีระเบียบ เช่น มังกรโลหะบางส่วน มังกรคริสตัล มังกรอัญมณี เป็นต้น
พูดได้ว่า ขอแค่มีสายเลือดมังกรก็มีมรดก
แต่สำหรับอย่างหลี่จู๋ ผู้เป็นมังกรอสูรที่มีสายเลือดเจือจางเกินไป มรดกเดียวที่ได้ก็มีเพียงนามที่แท้จริงเท่านั้น
ส่วนมังกรอสูรที่เกิดทีหลังนั้น สายเลือดเจือจางจนไม่มีแม้แต่มรดกนามที่แท้จริง ได้แต่ส่งเสียงกุ๊ก ๆ
คาร์ลทาร์ตรวจสอบนามที่แท้จริงของลูกมังกรทั้งสอง แล้วตรวจดูลักษณะของมังกรบนตัวพวกมันว่าสมบูรณ์หรือไม่ รูปร่างเป็นปกติหรือไม่
หลังจากยืนยันว่าทุกอย่างไม่มีปัญหา คาร์ลทาร์กลับไปที่ถ้ำ คาบปลาเน่าเหม็นอ้วนพีตัวหนึ่งโยนลงต่อหน้าลูกมังกรทั้งสอง
ถึงแม้ปลาเน่านี้จะเต็มไปด้วยตัวหนอน แต่สำหรับมังกรยักษ์แล้วนี่ไม่เป็นอะไรเลย
กระทั่งสำหรับมังกรดำ เทียบเท่าพริกไทยในเครื่องในตุ๋นสไตล์เมืองเก่า ยิ่งทำให้รสชาติถึงใจ!
จนหลี่จู๋ที่อยู่ข้าง ๆ น้ำลายสอด้วยความอิจฉา
เขากำลังคิดว่าจะแอบย่องเข้าไปขอแบ่งกินสักสองคำได้ไหม แต่อีกด้านหนึ่ง มังกรอสูรตัวสุดท้ายที่เกิดก็เตรียมจะเข้าไปกินด้วย
“ฮึ่ม!”
คาร์ลทาร์คำรามใส่มังกรอสูรตัวนั้นโดยตรง กระแสลมแรงพัดมันกระเด็น มันกลิ้งไปหลายตลบบนพื้นแล้วยืนตัวสั่นอยู่กับที่
เห็นได้ชัดว่า อาหารมีไว้สำหรับลูกมังกรยักษ์ที่แท้จริง มังกรอสูรไม่มีสิทธิ์กิน
เหตุนี้เองทำให้หลี่จู๋ล้มเลิกความคิดที่จะไปขอกินสองคำ
“ปลานั่นก็เน่าแล้ว ไม่อร่อย ดินกับพืชต่างหากที่อร่อย!”
ขณะที่เขากำลังปลอบใจตัวเอง จู่ ๆ มังกรอสูรตัวนั้นก็เดินโซเซมาหยุดตรงหน้าเขา
มังกรอสูรน้อยนี้เกิดได้ไม่นาน แต่ในแววตากลับเปล่งประกายดุร้าย
ที่แท้เจ้านี่เห็นหลี่จู๋บาดเจ็บสาหัส ก็คิดจะกินเขา
ก็อย่างว่า คนซื่อก็มีโชคซื่อ แต่คนโง่ไม่มีหรอก
“เฮ้ย ไอ้พันธุ์ทางตาไม่มีแววนี่!”
ความจริงแล้ว อาการบาดเจ็บของหลี่จู๋ดีขึ้นมากแล้ว
เกล็ดของเขาแข็งขึ้นเล็กน้อย ฟันก็ไม่อ่อนนุ่มอีกต่อไป อีกทั้งตอนที่เขากินดินกินหญ้า เผลอกลืนแร่บางอย่างลงไปโดยไม่รู้ตัว
สิ่งเหล่านี้ย่อยผ่านถุงกระเพาะเถาเที่ย ทำให้เกล็ดและเล็บเขี้ยวของเขาแข็งแกร่งขึ้น
แม้แต่ลูกมังกรที่มีสายเลือดบริสุทธิ์กว่าทั้งสองตัว ตอนนี้ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลี่จู๋
หลี่จู๋แสร้งบาดเจ็บ รอให้มังกรอสูรตัวนั้นเดินมาจนถึง อ้าปากใหญ่เตรียมจะขย้ำเขาตอนนั้นเอง หลี่จู๋ก็สะบัดหน้ากลับ งับเข้าที่ต้นคอของมังกรอสูรโดยตรง
“กุ๊ก! กุ๊ก!”
มังกรอสูรตัวนี้ถูกกัดที่คอ ก็เริ่มดิ้นรนทันที แต่มันก็ไม่อาจหลุดพ้นจากการกัดของหลี่จู๋ได้เลย
การดิ้นรนของมังกรอสูรกลับปลุกความดุร้ายในสายเลือดของหลี่จู๋ขึ้นมา อย่างแรงกล้า หลี่จู่งับกัดคอของมังกรอสูรจนขาดโดยตรง
ดีมาก มีพละกำลังมาก!
หลอดเลือดแดงที่คอมังกรอสูรถูกฉีกเป็นแผล เลือดข้นไหลรินลงหลอดอาหารเข้าสู่ลำคอของหลี่จู๋
ด้วยการหล่อเลี้ยงของเลือดสดนี้ อาการบาดเจ็บบนร่างกายเขาหายดีอย่างรวดเร็วผิดปกติ
หากกินมังกรอสูรตัวนี่เสีย การเสริมสร้างที่ร่างกายจะได้รับย่อมคิดออกได้
แต่หลี่จู๋ได้แต่จำใจคลายปากออกอย่างไม่เต็มใจ
ถึงแม้การต่อสู้ระหว่างมังกรยักษ์เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว การตายและบาดเจ็บก็เป็นเรื่องปกติ
แต่การกินมังกรอสูร ถือว่าฝ่าฝืนกฎบัญญัติของมังกรยักษ์
การกินเผ่าพันธุ์เดียวกัน หากถูกเปิดเผย จะถูกเพื่อนร่วมเผ่ามองเป็นศัตรูตัวฉกาจ โดยหลักการแล้วคือถูกมังกรทั้งปวงขึ้นบัญชีดำ กลายเป็นศัตรูสาธารณะของเผ่า
เมื่อเป็นเช่นนั้น นามที่แท้จริงอาจถูกเรียกคืน เวลานั้นเนซาเดธในฐานะมังกรที่ไร้นามที่แท้จริง จะถูกแม่มังกรกัดตายโดยตรง
เป็นจริงดังคาด คาร์ลทาร์เฝ้ามองทางเนซาเดธด้วยสายตาเย็นชามาโดยตลอด ไม่มีท่าทีจะเข้าไปยุ่งด้วยเลย
ตรงกันข้าม หากรอให้พวกมันสองตัวสู้กันบาดเจ็บทั้งคู่แล้วตายไป ตนเองก็จะได้ลดความยุ่งยาก
“น่าสนใจ ถึงเวลาแล้วที่จะประทานชื่อตระกูลให้พวกเจ้า!”
คาร์ลทาร์แสยะยิ้มกว้าง มังกรยักษ์เกิดใหม่ทุกตัวจะได้รับนามสกุลของเผ่า
ชื่อเต็มของเผ่ามังกร ยึดรูปแบบ “นามที่แท้จริง + นามตระกูล + ฉายาหรือตราบาป”
เช่นชื่อเต็มของแม่มังกรคือ: คาร์ลทาร์กซิส · ออมเนลอส · เกล็ดเน่าเฟะ
คาร์ลทาร์กซิสคือนามที่แท้จริงของมังกร ส่วนออมเนลอสคือชื่อตระกูล เกล็ดเน่าเฟะคือตราบาป แสดงว่าเธอเป็นผู้ปกครองบึงเกล็ดเน่า
มังกรอีกสองตัวมีสายเลือดบริสุทธิ์ ถูกประทานนามตระกูลออมเนลอสตามลำดับ
ทว่าสำหรับหลี่จู๋แล้ว มังกรอสูรไม่สมควรได้รับนามตระกูล
“เนซาเดธ สายเลือดของเจ้าต่ำต้อย ไม่สมควรได้ชื่อตระกูล ข้าจะเรียกเจ้าว่า...โคลวิค! ฮ่าๆ!”
โคลวิค ในภาษามังกรมีความหมายว่า “สะเก็ดแผล” และ “บาดแผลที่ยังไม่หายดี”
นี่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นการเหยียดหยามสำหรับเผ่ามังกรที่ปรารถนาความแข็งแกร่ง
ในบรรดามรดกมังกรของหลี่จู๋ นอกจากนามที่แท้จริงแล้ว ยังมีภาษามังกรด้วย ดังนั้นเขาจึงเข้าใจความหมายน่าอัปยศในการตั้งชื่อให้เขา
แต่เพื่อรักษาชีวิต เขาจำต้องอดทนอดกลั้น เขาได้แต่กัดฟันเงียบ ๆ โคลวิค นี่คือ “สะเก็ดแผล” ที่ฉันเติบโต!
ฉันจะใช้เขี้ยวอันแหลมคม เล็บคมกริบ ฉีกทึ้งทุกสิ่งที่ขวางทางของฉัน!
แต่ตอนนี้ขอหลบซ่อนตัวไปก่อน...
หลังจากนี้จะใช้ตัวตน เนซาเดธ · โคลวิค ท่องโลกนี้
“สามสิบปีฟากตะวัน สามสิบปีฟากตะวันตก รอให้ข้าแข็งแกร่งเมื่อไร จะถลกเอ็นมังกรเจ้าเสีย!”
เนซาเดธด่าเงียบ ๆ ในใจ วันที่หนึ่งที่ข้ามภพมาก็เจอสถานการณ์น่าชื่นบาน
น่ายินดีนัก น่ายินดีนักนะ!